Bayangan Ti Leuweung Hideung
Di désa leutik Sukamukti taun 1987, budak ngaran Raka ngaleungit di leuweung angker. Tiluan sobatna — Nani, Asep, jeung Dedi — neangan anjeunna sarta manggihan budak anéh Sasih nu boga kakawasaan gaib. Ti Sasih, maranéhna nyaho yén Raka diculik ku mahluk poék Silingkung ti Dunya Bayangan. Barudak éta asup ka dunya éta pikeun nyalametkeun Raka. Sanggeus perang, Raka balik, tapi Sasih ngaleungit. Sataun ti harita, Silingkung balik deui ngaganggu Raka, jeung pikeun kadua kalina Sasih kudu ngalawan anjeunna. Portal antara dua dunya bisa ditutup deui, tapi aya nu ngorbankeun diri. Dina tungtungna, sanajan kampung balik tenang, tanda-tanda yén Silingkung masih hirup kénéh mimiti mucunghul deui — pertanda yén bahaya tacan réngsé.
Leclerc 
Hiji Mangsa di Priangan 1987
Taun 1987, di hiji désa leutik di tatar Priangan anu dingaranan Sukamukti, kahirupan ngalir kalayan tenang, diatur ku sora adzan subuh jeung hawa tiis anu nyimbutan. Désa ieu sanajan basajan, tapi miboga akar tradisi anu jero pisan sarta raket pisan jeung kapercayaan mistis ngeunaan roh-roh karuhun katut mahluk lelembut anu ngageugeuh.
Di dieu, hirup opat budak anu raket pisan silih sobat: Raka, Nani, Asep, jeung Dedi. Umur maranéhna kakara lulus sakola dasar, hiji mangsa di mana rasa panasaran leuwih ngadominasi tibatan kasieun. Kahirupan maranéhna pinuh ku kabébasan budak: maén kaulinan tradisional kawas congklak atawa ucing-ucingan, silih udag jeung seuri di kebon sampeu, atawa ngudag capung anu ngalayang éndah. Tapi, pangjurung anu pangkuatna nyaéta kahayang pikeun mikanyaho dunya leuwih jero ti anu kolot-kolot sok dongéngkeun.
Unggal soré, nalika panonpoé mimiti tilelep, ngawarnaan langit ku bodas semu oranyeu anu éndah pisan. Budak-budak éta sok maén di sisi Leuweung Hideung, tempat anu ti baheula geus dipikaresep angker pisan ku warga désa. Kolot maranéhna tara weléh ngingetkeun kalayan sora anu tegas, “Entong ngadeuheus ka ditu soré-soré, sabab lamun panonpoé tilelep, roh nu lapar bakal digawé.” Tapi dasar budak, rasa panasaran téh leuwih kuat tibatan sieun.
Di antara opat sobat éta, Raka anu pangbeulana tur pangberanina. Awakna jangkung, sarta panonna siga anu sok nantang. Manéhna sok ngajak kalawan sora anu pinuh ku tekad: “Mun urang hayang terang naon sabenerna, urang kudu wani ngalangkung wates sieun.” Nani, anu aslina mah haténa ipis jeung gampang kaget, tapi sok maksa katingali wani di hareupeun sobatna, biasana sok nyampeurkeun kalayan alesan logis, nyoba nyumputkeun rasa salempangna. Asep, rada gugup jeung gampang pucat, sok nuturkeun sabab teu hayang ditinggalkeun sorangan. Sedengkeun Dedi, anu paling tenang tapi batinna peka, sering ngarasa hawa anu anéh mun ngaliwat sisi leuweung, siga aya nu merhatikeun.
Hilangna Raka jeung Sumur Tua
Dina hiji poé anu kapenclut ku cuaca cerah, opat sobat éta maénkeun lémpar bal nepi ka teu karasa poék geus ngadeukeutan. Magrib karék ngawitan, nalika bodas beureum ngarobah jadi wungu hideung.
“Raka, geus magrib! Hayu urang balik!” ceuk Nani bari haténa geus mimiti teu genah.
Raka teu ngawaler. Nalika Nani, Asep, jeung Dedi malik deui, maranéhna sadar yén Raka geus ngadadak teu karék ninggalkeun tempat maén, saolah-olah diserep ku hawa. Nani, Asep, jeung Dedi langsung panik, lumpat mulang ka désa bari ngabejaan ka kolotna kalawan sora anu ngahégak.
Sakumaha gancangna sora murangkalih anu ceurik, sakitu gancangna kabar éta sumebar. Warga sakampung langsung geger. Bu Rini, indung Raka, ngider bari ceurik, nyebut-nyebut ngaran anakna kalayan susah anu kacida pisan. Pak Rahmat, kapala dusun anu dihormat jeung dipikaajrih ku warga, langsung ngayakeun pancén pencarian. Loba lalaki dewasa asup ka jero leuweung bari mawa lampu petromaks anu caang semu konéng jeung rajah pangajak karuhun dina sora anu silih tempas.
Tapi nepi ka tengah peuting, teu aya tanda-tanda Raka. Leuweung siga anu ngahaja nelen unggal usaha pencarian. Isukna, pencarian diteruskeun kalayan pangharepan anu geus mimiti luntur, tapi anu kapendak ngan tapak suku leutik Raka anu eureun pisan di gigir sumur tua anu geus lila tara dipaké. Sumur éta ditutupan ku dangdaunan baseuh, ngaluarkeun bau taneuh anu seungit.
Ngalangkung Wates
Tilu sobat Raka, Nani, Asep, jeung Dedi, henteu betah ngan anteng di imah bari ngadagoan. Rasa salah jeung kahariwang ngadominasi pikiran maranéhna. Dina wengi tiis diselimur kabut anu kandel, maranéhna mutuskeun balik deui ka sisi leuweung bari nyumput tina panon kolot anu sedih.
Nalika asup kana jero leuweung, hawa langsung karasa leuwih tiis. Sora anu lirih, siga aya nu ngaharewos, nyebut ngaran maranéhna hiji-hiji: “Nani... Asep... Dedi...” Tapi teu aya nu kasampak. Sora datang tina sakumna arah, ngahiji jeung sora angin anu ngaliwat sarta bau taneuh anu baseuh. Nani mimiti ceurik pelan, Asep nahan napas bari pucat paséa, Dedi ngahiji rasa sieun jeung tekad pikeun manggihan sobatna.
Tiba-tiba, di handapeun tangkal anu geus garing, muncul budak awéwé. Manéhna gundul, kulitna pucat pisan kawas mayit anu kakurung lila, panonna caang tapi teu miboga kahaneutan. Manéhna henteu mintonkeun émosi, ngan nyebut hiji kecap lirih:
“Sasih.”
Budak éta henteu émut saha manehna, tapi manéhna miboga kakawasaan anu anéh: ngagerakkeun barang ku pikiran sarta ngadéngé sora anu jauh. Sasih ngarangkul Dedi, jeung ti dinya maranéhna sadar yén dunya anu maranéhna tingali ngan lapisan ipis tina dunya séjén anu disebut Dunya Bayangan, dipingpin ku mahluk hideung anu ngaranna Silingkung, anu hirup tina énergi rasa sieun.
Perjalanan ka Dunya Bayangan
Kalawan kawani anu campur kalepatan, opat budak jeung Sasih asup ka dunya éta ngaliwatan sumur kolot tempat tapak Raka eureun. Dina jero sumur, dunya langsung poék pisan kawas liang kuburan, langitna hideung dipenuhan ku panon-panon leutik anu siga ngawaskeun, tangkal-tangkalna rangrang teu boga daun, jeung hawa anu beurat.
Di rohangan anu siga tempat paehan lami anu pinuh ku kalangkang, maranéhna manggih Raka. Awakna ringkih, panonna kosong, sarta dipanjer ku bayangan hideung anu ngariung. Silingkung mucunghul, awona teu ngabogaan wujud anu jelas, ngan campuran bayangan jeung kabut anu bisa ngarobah bentuk.
“Unggal kasieun barudak téh jadi tanagaku,” ceuk anjeunna kalayan sora anu jiga réngkol. “Geus lila kuring ngadagoan budak anu pangberanina... Naha anjeun rék nyalametkeun manéhna?”
Sasih maju sarta ngalakukeun usaha anu paling pamungkas. Cahaya bodas kaluar tina panonna, ngadorong roh Raka balik kana ragana. Nalika Silingkung mimiti melemah, dunya mimiti goyang siga rék ancur. Panto antara dunya mimiti nutup, tapi dina momen terakhir…
Sasih ngaleungit, diserep ku cahaya, siga ngorbankeun dirina pikeun nyalametkeun Raka jeung nutup panto.
Maranéhna balik ka Sukamukti. Raka salamet, tapi tilu sobatna geus leungiteun Sasih.
Bayangan Anu Henteu Leungit
Sataun saterusna. Désa mulang normal, tapi aya anu béda. Raka mimiti ngalaman hal-hal anéh: lamun manéhna ngaca, aya bayangan anu henteu nuturkeun gerakna. Kadang dina peuting sepi, manéhna ngarasa aya nu nangtung gigireun ranjangna. Silingkung tacan musnah, ngan ngagentos ka jeroeun Raka.
Pak Rahmat, anu saprak kajadian sering sare bari nyepeng rajah, manggihan yén Sasih sabenerna henteu paéh, ngan kakawasaanana leungit, sarta manéhna aya dina wujud manusa biasa. Pak Rahmat nyumputkeun Sasih di imahna, ngajaga kawas anak sorangan.
Tapi nalika warga mimiti percaya deui kana mitos, rasa sieun sumebar di désa, sarta Silingkung kuat deui. Peperangan Pamungkas jeung Korban
Dina peuting Kemis anu poék, hujan deres ragrag babarengan jeung angin anu ngaguruh. Langit beureum kawas getih, taneuh retak, lebu hideung turun tina langit. Portal ka Dunya Bayangan muka deui di tengah alun-alun désa.
Silingkung kaluar dina wujud leuwih gedé, panonna nyala siga seuneu hirup. Sasih, sanajan lemah sarta kakawasaanana luntur, nangtung di hareupeun Raka. Warga henteu lumpat, tapi ngahiji dina doa, ngawangun tameng batin tina kahayang pikeun salamet.
Cahaya tina panon Sasih ngadorong poék mundur. Tapi Silingkung masih kuat. Dina momen anu kritis, Pak Rahmat maju kalayan sora anu tegas pisan:
“Dunya urang kudu aman… sanajan ku hirup kuring.”
Manéhna asup kana portal bari narik Silingkung. Kalawan tanaga terakhirna, portal nutup. Pak Rahmat, pahlawan anu jempé éta, teu balik deui. Anjeunna ngorbankeun dirina pikeun nyalametkeun désa.
Kakara Dimimitian Deui
Carita kajadian éta ayeuna dilarang dibahas di Sukamukti. Kulawarga Raka pindah ka kota pikeun ngamimitian hirup anyar. Sasih dipiara ku kulawarga anyar, tapi manéhna henteu kungsi mulang normal, janten budak anu biasa.
Di tempat leuweung baheula, ayeuna diwangun mall anyar anu jangkung. Tapi sering aya kaca anu retak tanpa alesan, pagawé anu ngadadak ilang, sarta sora napas anu beurat kadéngé tina handapeun lantai.
Dina hiji peuting hujan, Raka anu geus rumaja nangtung dina lantai pangluhurna mall. Sasih aya gigireunana. Dina tengah kilat beureum anu nyebrot, aya sora lirih anu kaluar tina kaca:
“Teu acan réngsé, Raka… Silingkung can musnah.”
Raka nyepeng leungeun Sasih. Maranéhna nyaho yén warisan Pak Rahmat aya dina leungeun maranéhna, sarta yén bahaya Silingkung bakal balik deui.
Carita… kakara dimimitian deui.
