Sora Gagak Tengah Peuting di Imah Kosong

Dina peuting Jumaah kaliwon anu hawa tirisna nyosok kana tulang, Dadan, Cép, Édi, jeung Iwan ngariung di juru buruan hiji imah kosan anu geus lila pisan teu kaéusian. Kosan dua tingkat ieu perenahna rada mencil ti paimahan séjén, dikurilingan ku tangkal kamboja anu jangkung, sarta pager témbokna geus loba teuing lumut. Ti saprak pangeusina nu pamungkas, hiji mahasiswi anu katelah Sari, tilar dunya dina kacilakaan anu misterius tilu taun ka tukang—cenah awakna kapanggih geus tiis dina kaayaan nyekelan beuheung sorangan di kamar loténg—kosan éta jadi katelah *imah angker*.

Dadan, lalaki anu pangjangkungna sarta pangwanina di antara tiluan, ngarengkening ududna dina poékna peuting. Seuneu ududna jadi hiji-hijina cahaya beureum anu karasa haneut di antara maranéhna. Manéhna ngarérét ka babaturanna hiji-hiji, neangan sésa-sésa karaguan. "Kumaha, Cép? Wani teu urang asup peuting ieu? Urang tongkrongan weh sakalian nguji kawani, sakalian néangan buktina," ceuk Dadan, nadana rada sombong, sakumaha biasana, nyoba nutupan haténa anu mimiti deg-degan.

Cép, anu awakna leuwih leutik tapi kacida panasaranna, ngarénghap panjang, ngaluarkeun haseup roko ti biwirna. Panonna mencrong kana jandéla beling anu geus loba kaca peupeus, jiga panon buta anu melong ka luar. "Ah, ari ukur asup mah gampang, Dan. Barudak SMP gé wani. Tapi urang cicing nepi ka adan Subuh, wani?" Cép malik nangtang, manéhna geus mawa bekel kopi panas dina termos, siap begadang nepi ka isuk. Manéhna boga prinsip, uji kawani téh kudu nepi ka titik pamungkas.

Édi jeung Iwan, anu duanana katelah barudak ‘tukang ngawal’–babaturan anu ukur bisa nuturkeun–ukur unggeuk semu beurat. Sanajan teu loba omong, beungeutna geus mimiti pias. Ti mimiti ngaléngkah asup kana panto pager anu sorana rékrék, maranéhna geus ngarasa hawa di buruan téh geus teu bérés. Hawana leuwih tiis, jemplingna leuwih jero, sarta aya bau anu pait, jiga bau kembang tujuh rupa anu geus garing. Rasa sieun mimiti nyaliara, ngageret jantung maranéhna.

"Sok atuh, mun rék asup mah. Tapi kuring rék di tengah wéh, anu loba cahaya," ceuk Iwan, sora lirih, ngarérét ka tukang, jiga sieun aya nu ngintip ti pager. Édi ukur bisa neuteup ka luhur, ka arah kamar loténg anu jadi tempat tilar dunya Sari. Cenah, ti loténg éta sok kadéngé sora awéwé anu sesegrok menta tulung.

Dadan ngagakgak leutik, ngahaja keur ngurangan rasa sieun anu mimiti nyaliara. Manéhna ngaluarkeun konci cadangan tina sakuna. Konci butut anu meunang nyokot ti tatangga anu kungsi jadi penjaga kosan éta. Konci téh ditubleskeun kana konci utama panto hareup anu geus renyek jeung jamuran. Dadan nyoba ngabuka. Konci teu daék muter. Manéhna nyoba deui, make tanaga leuwih gedé.

*Kléék... sréék!*

Sora konci muka, dituturkeun ku dorongan panto anu beurat pisan. Sorana ngagakgak ngabagéakeun maranéhna ku hiji bau anu kacida apekna, jiga bau taneuh tiis dicampur menyan urut anu geus lila paéh seuneu. Bau tiis, karasa nyekek, jiga aya leungeun anu teu katingali keur nutup irung.

Maranéhna asup. Ruangan hareup anu lega karasa poék jeung loba teuing kalangkang anu ngarobah sakur barang jadi wujud anu matak curiga. Dindingna geus loba teuing urut ci hujan, sarta loba kalajengking leutik anu ngarayap. Maranéhna hurungkeun senter masing-masing. Cahya senter anu semu konéng ukur bisa narik kalangkang-kalangkang éta sangkan leuwih narémbong.

Édi, anu leumpang pangtukangna, ngadadak ngarasa pundukna ngadégdég hebat pisan, jiga aya hiji hal anu gedé keur mencrong ti tukangeunana. Manéhna reuwas, nyentak hawa.

“Can lila asup, geus kieu geuning hawana,” ceuk Édi, sora gélo. "Bieu asa aya nu ngaliwat ti tukang, jiga awéwé ngagégéléhé. Rambutna panjang pisan, jiga nutupan sakabéh awakna. Hawana beurat pisan." Édi nyentak deui, manéhna yakin pisan anu ngaliwat téh sanés kalangkang.

Dadan, sanajan haténa gé ngadégdég, nyoba tegar. "Ah, si Édi mah. Éta mah kalangkang tatangkalan ti luar anu katingali tina jandéla peupeus, Di. Ulah loba teuing mikiran jurig!"

Tapi, Dadan gé teu bisa mungkir. Hawana lain tiis biasa. Ieu mah tiis és anu nyekek kana tikoro, tiis anu matak irung asa seueul. Manéhna ngarérét ka Cép. Cép ukur unggeuk, tapi panonna geus teu wani teuing loba nempo. Manéhna milih neuteup kana lanté.

Maranéhna ahirna milih lungguh di tengah ruangan utama, di dinya aya sajadah urut anu geus kandel ku lebu, tapi karasana leuwih aman tibatan kaayaan di juru-juru imah. Dadan milih ngampar éta sajadah. Cép ngaluarkeun ududna, tapi karasa beurat keur ngahurungkeunana.

Jam geus nincak jam sabelas peuting. Maranéhna nyoba ngobrol leupas, ngeunaan kuliah, ngeunaan pacar, tapi obrolan éta teu bisa lila. Sok aya sela jempling anu nyusup, nyababkeun obrolan maranéhna jadi beurat.

Dina kaayaan jempling pisan, anu kadéngé ukur sora jangkrik ti luar jeung sora napas maranéhna anu kacida tarikna. Iwan, nyokot kasempetan, langsung nginum kopi anu dibawa ku Cép.

Tiba-tiba, ti lantai luhur, ti loténg anu poék, kadéngé sora anu teu puguh. *Srak-srék-srak-srék!* Jiga aya nu keur mindahkeun korsi butut, ditarik kana lantai kayu anu geus rengat. Sorana teu nyaring, tapi karasa nepi kana jantung.

“Asa aya nu nyicingan di luhur, Dan. Geus puguh ieu mah lain beurit,” ceuk Iwan lirih, leungeunna nyekel pageuh kana taktak Édi.

Cép ngaléos, nyoba ngaleungitkeun rasa sieun. “Ah, éta mah beurit badag meureun, Wan. Kosan geus lila kosong, moal aya deui manusa atawa jin anu cicing di dinya iwal ti jurig anu geus boga tempat sorangan.”

Tapi, sora mindahkeun korsi téh teu eureun-eureun. Teu lila, éta sora téh robah. Tina sora barang mindahkeun, jadi sora awéwé anu ceurik *sesegrok*, ceurikna jiga nu nahan kanyeri anu pohara. Siga kanyeri anu moal bisa cageur, kanyeri tina nyawa anu dicabut dina kaayaan teu wajar.

*Hiiik... hiks...* Sora ceurik téh kadéngé kacida deukeutna, jiga di luhur sirah pisan. Langsung weh maranéhna jempling, sadar yén ieu téh lain beurit atawa sora tatangkalan ti luar. Sora ceurik jurig. Sora ceurik tina arwah Sari, pangeusi pamungkas kosan ieu.

Dadan ngarénghap, nyoba tegar. Manéhna ngarérét ka jam leungeunna. Karék jam saparapat duabelas. "Hayu ah, urang balikkeun. Geus meunang ieu mah uji kawani téh. Urang geus ngadéngé sora ceurik, éta geus leuwih ti cukup," ceuk Dadan, nadana geus mimiti leungit kawanina.

Cép jeung Édi teu bisa ngomong deui. Maranéhna geus satuju. Lebar ku ambekan jurig mah, leuwih hadé salamet.

Pas Dadan kakara ngomong kitu, kadéngé sora sato anu matak ngarinding pisan. Sora anu kacida anéhna, sora anu teu pantes aya di tengah peuting di jero imah.

**“Gakgak! Gakgak!”**

Sora manuk gagak atawa gakgak anu ngadadak muncul ti jero imah. Sorana tarik, garing, matak ngageterkeun gendang ceuli. Padahal teu mungkin aya manuk gagak di jero imah, komo deui di tengah ruangan poék. Sorana teu jauh, jiga gigireun Cép.

Cép ngagero kaget, manéhna langsung nyekelan ceulina. "Sora naon éta! Deukeut pisan!" Manéhna neuteup ka Dadan, panonna geus pinuh ku kasedih jeung rasa sieun.

**Cép: "Sora éta, jiga sora anu aya dina carita di lembur urang, Dan! Sora manuk anu sok mawa béja maot!"**

Dadan ukur bisa ngaleueut ciduh. Manéhna gé inget, cenah sora *Gakgak* tengah peuting di imah téh mangrupa tanda yén jurig anu boga wujud geus datang. Jurig anu rék nyokot nyawa.

Teu lila ti dinya, jam geus nincak jam 12 pas. Tengah peuting. Puncak tina kakuatan mahluk-mahluk goib.

**“GAKGAK! GAKGAK!”**

Sorana ayeuna leuwih tarik, leuwih deukeut. Jiga aya di luhur sirah maranéhna, méh-méhan noél buuk. Hawa tiis anu nyekek tadi, ayeuna robah jadi hawa panas anu matak peurih kana kulit. Bau menyan urut anu tadi karasa, ayeuna robah jadi bau getih seger anu amis tapi matak mules.

Pas sora Gakgak kadéngé kadua kalina, Iwan anu keur lungguh, ngadadak teu ngomong deui. Manéhna teu ngagorowok jiga batur-baturna, tapi réaksina leuwih dahsyat. Beungeutna pias pisan, panonna bolotot, jeung awakna ngabégal (tense) teu puguh. Leungeun duanana nyekelan beuheung sorangan pageuh pisan, jiga keur nyobaan ngarengkuh napas anu leungit.

"Wan, kunaon sia, Wan?! Ulah heureuy sia!" Dadan lumpat nyampeurkeun, haténa geus mimiti panik lain di kieuna.

Iwan teu bisa ngomong, ukur bisa ngaluarkeun sora *ngagerem* jiga nu kaselek, jiga aya hiji hal anu gedé pisan keur nutup tikorona. Manéhna murag tina korsi urut, bari terus nyekelan beuheungna.

Cép jeung Dadan kakara sadar, di tukangeun Iwan, aya kalangkang hideung jangkung kacida, ngajanggélék jiga hantu anu keur ngajebéng seuri, tapi teu katémbong wujud aslina. Éta lain kalangkang tina barang, sabab kalangkang éta bergerak sorangan jeung karasa panas. Kalangkang éta, siga keur nyekék tikoro Iwan ku leungeun anu panjang pisan, anu kaluar tina beuteung kalangkang sorangan.

Sora *Gakgak* kadéngé deui, tapi ayeuna leuwih lirih, jiga sora anu puas.

**“GAKGAK!”**

"CABUT! CABUT! JURIG SIA! JURIG SIA!" Cép ngagorowok tarik pisan, langsung narik Iwan anu geus leuleus bari terus ngarasa dicekek. Cép nyoba ngaréngréhkeun leungeun Iwan tina beuheungna sorangan, tapi tanaga Iwan leuwih kuat, jiga aya anu ngendalikeun.

Dadan, dina kaayaan panik, narik Iwan ti gigir. Manéhna nyentak, "ÉDI! BANTU!"

Tapi, Édi geus teu walakaya. Édi, anu tadi panglemahna, ngadadak pingsan di lawang panto kaluar, awakna ngagolér dina ubin anu tiis. Maranéhna teu boga pilihan séjén. Maranéhna tiluan (Dadan, Cép, jeung Iwan anu dicekek) lumpat kaluar ti imah kosan éta, ninggalkeun Édi. Dadan jeung Cép narik Iwan sabisa-bisa, teu paduli Édi atawa barang-barang séjén anu maranéhna tinggalkeun. Pikiran maranéhna ukur hiji: Kabur!

Maranéhna lumpat ngaliwatan buruan, ngaliwatan pager témbok, nepi ka jauh pisan ti kosan. Maranéhna kakara eureun pas geus jauh, di tempat anu cahaya jalananana leuwih caang.

Iwan harita masih *sesegrok*, beuheungna beureum jiga urut dicekek ku tali. Manéhna teu bisa ngomong, ukur bisa ngarénghap ku sora anu ngagerem. Panonna masih bolotot, sarta awakna masih ngabégal, teu bisa leupas tina rasa dicekek ku kalangkang anu teu katingali. Dadan jeung Cép kudu miceun Iwan ku cai tiis sangkan Iwan bisa rada sadar deui.

Isukna, béja yén Édi kapanggih pingsan di lawang panto kosan geus nyebar. Édi jeung Iwan geuring panas tiris, awakna leuleus, sarta sok ngigau di tengah peuting. Iwan, sanggeus rada cageur, méré katerangan anu matak ngarinding.

“Waktu sora *Gakgak* kadéngé, kuring ngarasa aya hawa anu hideung pisan nutupan sirah kuring. Kuring rék ngagorowok, tapi teu bisa. Aya leungeun panjang anu tiis pisan, nyekek tikoro kuring. Kuring nempo kalangkang hideung jangkung di tukang, kalangkang éta téh seuri. Seurina téh jiga sora *Gakgak* anu garing pisan. Manéhna nyekek kuring sabab kuring geus wani-wani asup ka imahna.”

Dadan jeung Cép ngadéngékeun carita Iwan kalayan sieun anu ngaleuwihan kawanina. Maranéhna sadar, yén jurig di imah kosan éta téh lain jurig anu ukur nunjukkeun diri. Ieu mah jurig anu bener-bener hayang nyokot nyawa manusa. Ieu mah jurig anu nyicingan hiji tempat kalayan dendam anu jero pisan.

Ti harita, maranéhna sumpah. Moal wani deui ngadeukeutan atawa ngaléos ka deukeut imah kosong anu aya sora *Gakgak* éta. Dadan ngalungkeun konci butut éta ka walungan anu jauh. Éta teror anu moal bisa poho saumur hirup. Sora *Gakgak* tengah peuting jadi pananda, yén di dunya ieu, aya kakuatan poék anu leuwih gedé batan kasombongan manusa.