ASIH DI ANTARA DUA KEPERCAYAAN

Michael téh saurang pamuda basajan. Anjeunna henteu resep nyéépkeun waktos di luar imah, leuwih resep cicing di perpustakaan pikeun maca buku atawa ngadéngékeun musik. Hirupna cukup taratur, nepi ka hiji poe anjeunna pendak jeung Sera.

Sera téh budak awéwé basajan. Ku babaturan sok disebut “hadé haté,” sabab henteu resep macem-macem, henteu loba tingkah, jeung sok ngajaga laku lampah. Aya katenangan dina soca-na, kawas aliran cai walungan anu ngeusian rasa tiis.

Mimiti mah, patepungan maranéhna ngan saukur obrolan énténg ngeunaan pancén sakola. Tapi lantaran sok patepung, éta rasa jadi mekar leuwih ti saukur babaturan. Michael ngarasa yén Sera lain ngan ukur “budak awéwé biasa,” aya kakuatan nu ngajadikeun anjeunna hayang sok deukeut.

Hubunganana laun-laun jadi maju. Ti ukur ngobrol di perpustakaan, jadi sok silih bagi carita ngeunaan kahirupan sapopoé. Sera carita ngeunaan kabiasaan mantuan indungna masak, sedengkeun Michael carita ngeunaan kacintaanna kana musik jeung buku. Tina kabiasaan éta, tumuwuh rasa percaya nu tuluy robah jadi kanyaah.

Tapi, aya hiji halangan anu hésé dipopohokeun: béda kayakinan. Michael agama Kristen, sedengkeun Sera agama Islam. Unggal maranéhna ngobrolkeun masa depan, sok jadi cicingeun, siga aya témbok nu nangtung di antara dua iman.

Kolotna sabenerna henteu nolak. Duanana nempo kumaha tulusna kanyaah barudakna. Tapi hiji mangsa, indungna Sera némbongkeun raray lemes bari ngomong,

“Asih téh bisa waé, Nak, tapi kudu halal. Kumaha engké lamun maranéhna nikah béda kayakinan? Allah moal meridhoi jalan nu henteu bener.”

Kecap-kecap éta karasa beurat dina haténa Michael. Anjeunna sadar aya tanggung jawab gedé di payuneunana: lamun enya-enya nyaah ka Sera, anjeunna kudu wani ngarti kana naon nu diyakini ku Sera.

Ti dinya, Michael mimiti diajar ngeunaan Islam. Anjeunna henteu sok nyaritakeun ka Sera, tapi laun-laun Sera nyadar tina patanyaan-patanyaan nu mucunghul. Michael nanya ngeunaan shalat, ngeunaan Gusti, ngeunaan kahirupan sanggeus maot. Sera ngajelaskeun sabisa-bisana, kadang nyarankeun Michael pikeun maca buku atawa nanya ka anu leuwih ngarti.

Sera henteu kungsi maksa, tapi haténa bungah nempo soson-soson Michael. Sabalikna, Michael henteu ngarasa beurat. Unggal hal nu dipelajari malah nambahan katenangan dina haténa.

Mangtaun-taun maranéhna silih dampingan. Aya cimata, aya seuri, aya pasalia pikir, tapi sok aya jalan pikeun babarengan deui. Nepi ka hiji poé, Michael ngagem tangan Sera bari ngomong,

“Sera, ayeuna abdi ngarti. Abdi henteu ngan ukur milih anjeun, tapi ogé milih jalan nu anjeun yakini. Ieu lain saukur kusabab kanyaah, tapi sabab abdi bener-bener yakin yén ieu téh jalan anu leres pikeun kahirupan abdi.”

Cimata Sera ngocor bari nyengir. Anjeunna terang kecap-kecap Michael lain ukur jangji. Tungtungna Michael mutuskeun asup Islam kalayan ikhlas, tanpa aya paksaan ti saha waé.

Acara Pernikahan

Sababaraha bulan sanggeusna, kulawarga maranéhna ngayakeun acara pernikahan basajan. Imahna Sera dihias ku janur, melati, jeung lampu-lampu leutik. Sanajan henteu mewah, suasanana karasa sakral jeung pinuh kabagjaan.

Sora shalawat ngagema, para tamu ngariung. Michael diuk di hareupeun wali kalayan sora rada geter, tapi haténa mantep. Waktu ijab kabul diucapkeun, sorana tarik, écés, tanpa ragu.

Cimata Sera ngalir deui, nempo lalaki nu baheula ukur babaturan sakelas ayeuna sah jadi salaki halal keur dirina. Dua kulawarga maranéhna narima kalayan rasa sukur, bari sababaraha tamu katarajang ku haru nempo kanyaah anu lila diuji tungtungna meunang ridho Allah.

Sanggeus akad réngsé, sora takbir ngagema. Michael jeung Sera silih pandang, seuri leutik basa haté nu teu kudu diucapkeun. Dina éta seuri aya jangji, aya harepan, jeung aya kabagjaan.