Silih Bantos

SILIH BANTOS

Di hiji lembur leutik anu cicingna téh hening tur jauh tina ramé kota, aya dua sobat raket, ngaranna Riyan jeung Marni. Duanana geus kenal ti bubudak, malah bisa disebut saprak maranéhna diajar di sakola dasar geus teu bisa dipisahkeun.

Riyan téh budak lalaki basajan, daek gawe, jeung teu kungsi reureuh mun aya anu butuh pitulung. Sedengkeun Marni téh budak awéwé nu bageur, ramah, jeung tara isin nulungan batur. Maranéhna téh kawas dua sisi tina hiji koin, béda tapi saling ngalengkepan.

Ti bubudak, kabiasaan maranéhna sok matak kagét ka nu séjén. Mun Riyan poho PR, sok ku Marni diingetan jeung diajar babarengan. Mun Marni kaserang kasusah dina olah raga, Riyan sabar ngalatih nepi ka bisa. Guru-guruna nepi ka sok seuri bari ngomong, “Mun unggal murid kitu, sakola mah moal aya nu katinggaleun.”

Sakapeung maranéhna ogé sok meunang pancén ti guru pikeun mingpin kelompok. Riyan nu tegas, Marni nu sabar, ngajadikeun kelompokna sok kompak. Malah pas aya lomba kabersihan kelas, duanana nyieun ideu pikeun ngumpulkeun rongsokan, terus dijadikeun karya hiasan. Hasilna kelas maranéhna meunang juara, jeung warga sakola nyaksian kumaha gawé bareng téh bisa ngahasilkeun hal anu hade.

Waktu geus asup umur rumaja, persahabatanana beuki kentel. Riyan sok mantuan Marni ngagendong dagangan indungna ka pasar. Marni ogé sok mantuan Riyan ngurus adina mun indungna keur digawé di sawah. Hiji jeung hiji téh siga jangkar, nyangking kahirupan batur tetep imbang.

Hiji mangsa, hujan gede turun peuting peuting, nepi ka cai walungan ngaluak. Lembur maranéhna kabawa ku cai, loba imah anu kahalangan. Jalma-jalma loba nu bingung, tapi Riyan jeung Marni henteu cicing baé.

“Mar, urang kudu mantuan batur ayeuna! Ulah sieun ku cai!” ceuk Riyan bari ngaléngkah kana banjir.

“Yan, ati-ati atuh! Caina jero, sing inget ka diri sorangan,” ceuk Marni bari ngagandeng leungeunna.

Duana gawé bareng, nulungan jalma-jalma ngaluarkeun barang tina imah, nyalametkeun barudak leutik, nepi ka ngadorong sapi jeung embe kaluar tina kandang. Beungeutna beurat ku leutak jeung kacapean, tapi haténa pinuh ku sumanget.

Sanggeus cai susut, warga téh silih hatur nuhun ka Riyan jeung Marni. Tapi duanana ngan ukur seuri. Maranéhna nyebut, “Bantosan téh lain hal anu luar biasa. Ieu mah tugas urang salaku dulur.”

Teu eureun di ditu, kahirupan sapopoe maranéhna ogé sok dieusi ku silih bantosan. Mun Riyan gering, Marni datang unggal poé mawa sangu tim ti indungna. Mun Marni sedih ku lantaran ucing piaraanana ngaleungit, Riyan ngasuh, nepikeun guyonan, nepi ka Marni bisa seuri deui.

Waktu ngora nepi ka dewasa, jalanna hirup beuki béda. Riyan milih jadi guru di sakola lembur, sedengkeun Marni jadi juru rawat di puskesmas. Dua-duana profesina henteu jauh ti nulungan batur. Sababaraha kali, Marni sok ngundang Riyan pikeun datang ka puskesmas bari ngajarkeun barudak ngeunaan kabersihan jeung cara hirup séhat. Kolaborasi éta ngajadikeun warga leuwih sadar kana pentingna kasehatan jeung élmu.

Peuting hiji, aya warga nu lumpat ka imah Marni bari panik. “Neng Marni, punten, ibu abdi gering parna, teu bisa hudang!” Tanpa pikir panjang, Marni mawa tas ubar jeung lumpat ka imah éta. Tapi kaayaanana parna pisan, kudu dibawa ka rumah sakit kota.

Marni ngagorowok ngageroan: “Yan! Urang kudu gancang. Anjeun sing nyetir motor, abdi nu ngurus pasien.”

Tanpa loba omongan, Riyan gancang nyiapkeun motor, ngangkut pasien, tuluy beuki peuting maranéhna ngaliwatan jalan leutak bari pinuh ku rasa cemas. Alhamdulillah, ku usaha jeung gawé bareng, nyawa pasien bisa disalametkeun.

Di rumah sakit, sanggeus sagalana réngsé, Riyan jeung Marni calik di bangku bari nempo langit peuting. Hawa tiis, tapi haténa lega.

“Yan, abdi bagja pisan gaduh rerencangan siga anjeun. Naon waé anu urang hadapi, sok aya jalan lamun urang gawé bareng,” ceuk Marni bari seuri hampang.

Riyan nembalan bari nempo ka anjeunna, “Kitu ogé, Mar. Kahirupan mah teu gampang, tapi lamun urang silih bantosan, sagalana karasa enteng.”

Ti harita, warga lembur jadi leuwih mikawanoh yén persahabatan Riyan jeung Marni téh jadi conto. Duanana ngajarkeun yén kahadean, sanajan leutik, bisa jadi panglipur gede lamun tulus. Maranéhna ogé sok diundang ku karang taruna pikeun nyaritakeun pangalamanana. Ngaliwatan éta, loba rumaja anu jadi leuwih sumanget pikeun silih bantosan.

Aya nu sok nanya, naha maranéhna engkéna bakal jadi salaki pamajikan atawa tetep sobat. Tapi keur duanana, éta mah henteu penting ayeuna. Anu penting mah, maranéhna bisa tetep silih nguatkeun, silih bantosan, boh dina kabagjaan boh dina kasusah.

Pesan moralna: hirup bareng ku silih bantosan téh ngajadikeun kahirupan leuwih merenah, leuwih bermakna. Riyan jeung Marni geus ngabuktikeun yén persahabatan sejati moal pegat ku waktos atawa kaayaan, sabab dasarna téh tulus.

Didamelku : Riyan Gustiawan sareng Sumarni Apriliani