Kasempetan nu Kaliwat

Ngaran kuring Raina, siswi kelas sapuluh di SMA Wiratama. Di sakola, kuring mah lain sasaha, lain murid pinunjul, lain anggota OSIS, jeung lain anu kasohor. Tapi ti mimiti asup sakola, aya hiji jelema anu sok ngajadikeun haté kuring tarik tanpa alesan.

Ngaran manéhna Raka. Lanceuk kelas dua belas anu dipikawanoh ku sakumna barudak sakola: jangkung, bageur, jeung seuri na matak ngageumpeurkeun haté. Unggal soré manéhna sok maén basket di lapang sakola. Sanajan ngan ukur make baju olahraga heubeul, tapi ningalina sok matak deg-degan.

Saeutikna kuring apal, kuring mah ngan salah sahiji ti sakitu nu ngareungeu ka manéhna. Tapi rasa nu aya dina haté kuring téh karasa béda. Aya nu matak kuring teu bisa teu nginget ka manéhna.

Unggal isuk kuring sok datang ka sakola leuwih ti batur, pura-pura rék meuli roti di kantin, padahal ngan hayang ningali Raka datang jeung babaturan sakelasna. Mun anjeunna ngaliwat, kuring sok pura-pura nunduk, tapi panon mah tetep nyolong pandang.

Tangtu baé, Raka teu kungsi sadar.

Lamun kabeneran papanggih, paling-paling manéhna ngan ngasongkeun seuri leutik anu sigana mah teu boga harti nanaon. Tapi keur kuring, seuri éta cekap pikeun ngajadikeun poé kuring sumanget.

Nepika tungtungna, waktu ngalir gancang. Poé kalulusan kelas dua belas beuki deukeut, jeung haté kuring mimiti panasaran campur hariwang.

“Ra, anjeun rék méré naon ka A Raka sateuacan anjeunna lulus?” ceuk Sella, babaturan sakelas kuring, waktu urang lungguh di taman sakola.

Kuring ngajawab bari pura-pura tenang, “Kuring? Rék méré naon atuh? Anjeunna ogé meureun teu nyaho saha kuring.”

Sella mésem. “Heueuh, tapi kadang perasaan téh teu kudu dibales. Nu penting, disampeurkeun. Bisi haté anjeun leuwih lega.”

Wengi éta, kecap Sella terus ngadadak di pikiran kuring. Tungtungna kuring mutuskeun pikeun nulis surat leutik dina kertas warna bulao:

“Pikeun Kak Raka, hatur nuhun parantos janten alesan abdi semangat ka sakola unggal dinten. Mugia Kakak salawasna bagja di mana waé engké. Ti hiji jalma anu ngareungeu anjeun dina sepi.”

Isukna, kalayan jantung ngadadak, kuring nyelapkeun surat éta kana loker di ruang basket. Leungeun nepi ka ngageter. Tapi sanggeusna… haté karasa rada hampang.

Sababaraha poé sanggeusna, unggal ningali Raka, haté kuring asa ngagejleg. Tapi kuring sadar, waktos urang bakal béak. Nepika poé kalulusan datang.

Ti kajauhan kuring ningali Raka narima medali bari seuri. Kuring nepuk panangan paling heboh di antara ratusan jalma, sanajan manéhna teu apal. Sanggeus upacara réngsé, manéhna dikerubutan ku babaturan jeung adi kelas. Kuring rék ngahampura, tapi léngkah teu jadi neruskeun.

Éta poé terakhir kuring ningali anjeunna di sakola.

Bulan-bulan saterusna, kahirupan kuring balik deui biasa. Ayeuna kuring sibuk ku kelas anyar, rapat OSIS, jeung latihan nyetir. Lambat-laun, bayangan Raka mimiti luntur. Kuring mimiti yakin yén meureun ayeuna waktuna pikeun move on.

Hiji soré, kuring ulin ka lapang basket sakola. Sakapeung kuring maénkeun bola sorangan, sakapeung ngan diuk bari ngadengekeun musik. Tapi waktu kuring rék ngala bola anu ngagelinding ka sisi lapang, aya sora anu nyapa.

“Raina?”

Kuring nyéréngéh, haté langsung nyérédet. Éta sora… teu salah deui.

“A Raka?”

Manéhna nyengir, rada kagok tapi haneut. “Heueuh, lila teu patepung. Kuring kira anjeun geus lulus.”

Kuring seuri leutik. “Teu acan, Kak. Kuring ayeuna kelas sebelas.”

Urang ngobrol sakeudeung. Raka nyaritakeun ngeunaan kuliah, kahirupan anyar, jeung kadang nyaritakeun hal-hal heubeul waktu manéhna masih di sakola. Tapi aya nu béda ayeuna, manéhna leuwih haneut, leuwih seueur nanya ngeunaan kuring, sarta leuwih sering neuteup panon kuring lila-lila.

“Abdi sok ningali anjeun di lapang waktu harita,” ceuk anjeunna. “Raina resep basket, nya?”

Kuring kaget. “Aa apal?”

Manéhna ngagelenyu. “Kuring meureun baé nu teu peka. Ayeuna mah kakara sadar.”

“Naon maksud Aa?” tanya kuring.

Raka tarik napas panjang. “Kuring manggihan surat di loker ruang basket. Anu kertas bulao éta.”

Haté kuring langsung ngageumpeur. “Aa maca?”

Manéhna ngangguk laun. “Heueuh. Tapi waktu harita, kuring teu apal saha anu nulisna. Nepi ka sababaraha bulan ka tukang, kuring kakara mikir... naha waktu éta kuring teu neangan saha nu ngirim.”

Kuring seuri hambar. “A, éta mah geus lila pisan. Ayeuna ogé kuring geus bébas tina éta rasa.”

Manéhna neuteup kuring rada lila. “Beneran?”

Kuring ngangguk, kali ieu tulus. Sabab memang kitu kanyataanna.

Ti harita, Raka sababaraha kali datang deui ka sakola. Kadang mantuan pelatih basket, kadang ngan ngalongok. Tapi unggal manéhna datang, kuring teu ngarasa gugup deui.

Aneh. Baheula mah, ningali bayanganana waé bisa ngajadikeun kuring teu bisa bobo, ayeuna mah sanajan manéhna cicing gigireun kuring, haté kuring tetep tenang.

Hiji soré, manéhna ngajak kuring calik di tribun lapang. Langit mimiti konéng kalawan awan bodas ngalayang.

“Raina,” pokna, “kuring hayang ngahaturkeun nuhun. Sanajan kuring teu bisa ngabales waktu éta, surat anjeun ngajarkeun kuring yén aya rasa anu datang tanpa pamrih.”

Kuring neuteup langit. “Enya, A. Tapi ayeuna mah kuring geus diajar, yén cinta teu salawasna kudu meunang balasan. Kadang cukup jadi pangalaman.”

Manéhna seuri leutik. “Tapi lamun ayeuna kuring kakara sadar yén kuring ogé resep ka anjeun?”

Kuring ngagerem. Haté aya rada nyeplak, tapi kuring teu hayang balik deui ka perasaan nu geus kaliwat.

“Duh, kumaha nya,” ceuk kuring lalaunan, “waktuna geus kaliwat. Kuring ayeuna geus béda.”

Raka ngadéngé, tuluy nyengir getir. “Kuring telat, nya?”

Kuring mésem, “Henteu telat pikeun diajar. Tapi telat pikeun meunangkeun haté kuring deui.”

Manéhna nyerengeh, tuluy ngangguk pelan. “Kuring ngarti.”

Langit mimiti poék. Sinar panonpoé ngantunkeun warna oranyeu di pipi urang duaan.

Kuring tarik napas panjang. “Hatur nuhun, A. Kusabab kungsi aya, kuring diajar ngeunaan wani, ikhlas, jeung kumaha carana nyembuhkeun diri.”

Raka ngahuleng, terus nyebut lirih, “Manéh geus robah, Rain.”

Kuring ngagelenyu, “Meureun sabab ayeuna kuring geus bisa nangtung sorangan. Bareto kuring murag sabab cinta, ayeuna kuring nangtung sabab geus pulih.”

Manéhna mésem, tuluy ngajentulkeun leungeun ka kuring. “Jaga diri, nya?”

Kuring ngangguk, nampa leungeunna bari seuri leutik. “Sami-sami, A. Wilujeng ngalangkung.”

Manéhna ngantunkeun kalawan seuri anu rada nyesek. Tapi kuring teu ceurik. Teu aya deui rasa nyeri.

Sabab ayeuna kuring nyaho, sababaraha rasa memang ditakdirkeun pikeun jadi pangeling, lain panyambung.

Lamun waktu muter deui, meureun caritana béda. Tapi ayeuna, kuring ngan ukur nyengir ningali panonpoé tilelep di langit kulon.

Haté kuring tenang. Kuring geus bisa ngalangkah deui, tanpa kudu ngadagoan sasaha.