Cai Haneut Dina Gelas Plastik

Isuk-isuk di sakola, suasanana geus karasa ramé ti mimiti panto gerbang dibuka. Sora murid nu ngaléngkah buru-buru, aya nu nyengir bari nyarita tarik-tarik, aya nu masih kénéh ngusap panon sabab can tangtu hudang jam lima tadi. Dina lapang upacara, sababaraha murid keur latihan pramuka, nuturkeun aba-aba kakak pembina anu nyaring pisan. Di kantin, sora séndok jeung piring adu, bau bala-bala, ciréng, jeung és téh nyampur jadi hiji nu matak lapar.

Di pojok kantin, aya tilu sobat nu geus teu bisa dipisahkeun nyaéta Cindy, Arizza, jeung Azmika. Ti saprak kelas tujuh, maranéhna geus babarengan terus, siga béas jeung sangu — teu bisa dipisah. Unggal poé, sanggeus bél istirahat mimiti, maranéhna sok langsung ka warung Bu Tini, nu tempatna aya di gigireun tangkal jambu héjo. Sanajan ngan ukur mesen cai haneut dina gelas plastik, tapi momen eta téh sok jadi waktu pangraména pikeun ngobrol sagala rupa, ti tugas, pilem anyar, nepi ka gosip ngeunaan guru anyar nu sok maké sepatu ngagurilap.

“éh, PR Matematika geus can, nya?” ceuk Arizza, bari nyuap bala-bala nu panasna masih ngepul.

“Can euy... guru Matematika ayeuna siga rajin teuing  méré tugas. Geus tilu kali minggu ieu!” ceuk Azmika, nyingsir bari nyimpen buku tulis di méja.

Cindy ngan seuri bari nyeruput cai haneutna. “Mun kitu mah urang belajar bareng wé ayeuna siang, di kelas kosong. Da bisi sore mah geus capé” pokna.

“Bener, bener! Tapi nu nyatet rumus parabola mah Cindy wé, catetan maneh leuwih rapih,” ceuk Arizza bari nyengir.

“Tapi tulisan Azmika nu paling pinuh ku corétan, aya gambar émot deui!” ceuk Cindy bari seuri nepi ka keteluk.

Sora seuri maranéhna téh geus jadi bagian tina kahirupan kantin. Malah Bu Tini sok nyarita, “Lamun tilu urang téh teu datang, kantin téh siga sepi, euy. Cai haneut teu aya nu nyokot!”

Maranéhna téh babaturan anu sajati. Sagalana dibarengan, tugas, jajan, jeung curhat. Kadang lamun aya nu sedih, dua séjénna sok ngadéngékeun bari ngusap tonggong atawa ngajak seuri deui. Tapi poé éta aya nu béda.

Waktu jam istirahat kadua, Cindy nu biasana sok diajak, ayeuna malah ningali Arizza  jeung Azmika keur di taman tukangeun kelas, ngobrol bari seuri leutik. Nalika Cindy datang, dua-duana siga kagét.

“Eh, tadi aranjeun ngomongkeun naon?” tanya Cindy, rada héran.

“Teu nanaon, cuma bahas lomba OSIS,” jawab Arizza buru-buru bari nyimpen HP kana tas.

Azmika malah némbongkeun reaksi rada salah tingkah, nyentak rambutna sorangan.

“Oh, kitu...,” ceuk Cindy, sok sanajan dina haté aya rasa anéh — siga aya nu disumputkeun.

Saprak harita, Cindy jadi rada sepi. Waktu istirahat saterusna, manéhna leuwih loba cicing. Dina pikiranana ngalayang rupa-rupa naha dua sobatna geus bosen babarengan jeung manéhna? Naha aya nu salah ku omonganana kamari? Atawa maranéhna geus boga kelompok anyar?

Isuk-isukna deui, Cindy datang ka sakola rada sonten. Panonna katingali rada beureum, siga kurang saré. Nalika asup ka kelas, dina méja na aya surat leutik nu dibungkus kertas warna biru, aya gambar haté leutik di pojokna. Tulisanana rada miring, siga tulisan Azmika.

“Cindy, ulah ngambek, urang hayang nyiapkeun surprise keur ulang taun maneh.”

Cindy ngagéléng bari seuri leutik. “Oh jadi éta alesanna…” ceuk manéhna dina haté, rarasaan lega ngagantikeun rasa curiga nu ti kamari ngagelebug.

Waktu istirahat, dua sobatna datang mawa kuéh leutik — kueh bolu coklat nu siga teu sampurna tapi aya lilin hurup C di tengahna.

“Selamat ulang taun, Cindy~!” ceuk maranéhna duaan bari nyanyi sumbang, teu sinkron, tapi lucu pisan.

Sakelas ngagelak, guru nu keur ngaliwat ka koridor nepi ka nuluyur bari mésem. Cindy seuri bari nyipratkeun cai haneut ti gelas plastikna, nepi ka baju Arizza kaécéran.

“Euh, jiga mandi cai haneut ieu mah!” ceuk Arizza, tapi manéhna teu marah, ngan seuri deui.

Ti harita, tilu sobat éta sadar yén persahabatan téh henteu cukup ngan ku kabersamaan, tapi ogé kudu aya rasa percaya. Salah paham téh bisa waé datang, tapi lamun haté tulus, sagalana bisa cageur deui.

Sabada éta kajadian, hubungan tilu sobat téh jadi leuwih deukeut deui. Cindy sok inget pisan kana poé ulang taunna, lain sabab meunang kueh atawa hadiah, tapi sabab manéhna diajar yén nyangka goréng ka sobat téh kadang bisa nyeri sorangan.

Saban isuk maranéhna balik deui ka pojok kantin, mesen cai haneut nu biasa, nyarita ngalantur ti pelajaran nepi ka cita-cita.

“Cindy hayang jadi naon engké?” tanya Azmika hiji poé.

“Hem, hayang jadi guru seni. Soalnya resep ngagambar jeung nyieun karangan,” jawab Cindy.

“Cocok, da tulisan manéh ogé sok éndah. Urang sok kabawa suasana mun maca karangan maneh,” ceuk Arizza tulus.

“Ah, atuh manéh ogé! Mungkin urang tilu engké bisa nyieun buku bareng: ‘Petualangan Cai Haneut’,” ceuk Cindy bari ngakak.

Poé-poé sakola tuluy ngalir, kadang capé ku tugas, kadang bungah ku kajadian leutik. Tapi unggal waktu aya masalah, maranéhna sok inget kana pelajaran nu sarua, ngomong jujur, ngadéngékeun, jeung silih hampura.

Lamun aya salah paham, cukup balik deui ka pojok kantin, pesen cai haneut, tuluy ngobrol nepi ka seuri deui.

Kiwari, sanajan maranéhna geus kelas salapan, jeung hirup mimiti béda arah — aya nu milih SMA di kota, aya nu di désa — maranéhna masih sok tepungan, sahenteuna sabulan sakali. Cindy sok nyimpen gelas plastik heubeul dina lemari, sakadar pangéling yén kabagjaan téh teu kudu mahal. Kadang, cukup ku cai haneut, jeung sobat anu satia di sisi.

Dina hiji wengi, Cindy nulis dina buku diary na:

“Urang geus ngalangkungan loba hal jeung dua sobat urang. Kadang aya salah paham, aya seuri, aya ceurik, tapi sagalana ngajarkeun yén persahabatan téh henteu kudu sampurna. Nu penting, haté urang tetep tulus.”

Lamun isuk datang, manéhna sok inget deui kana bau kantin, sora piring, jeung cai haneut dina gelas plastik nu sakali-kali diséépkeun teuing gancang. Tapi éta teu masalah — sabab rasa haneutna moal ti cai, tapi ti haté babaturan nu saling ngajaga.