Kanyaah Indung Tanpa Wates

Kanyaah Indung Tanpa Wates

Di hiji lembur anu jauh ti kota, cicing saurang indung anu ngaranana Ibu Rahayu. Ti saprak salakina pupus lantaran gering parna, anjeunna kudu nganggung sagala beban hirup sorangan. Rahayu téh wanoja anu sabar, tapi haténa mindeng karasa beurat ku tanggung jawab pikeun ngurus dua anakna, Rina jeung Dedi.

Unggal poé, subuh kénéh saméméh panonpoé mucunghul, Ibu Rahayu geus hudang. Anjeunna nyiapkeun sayuran anu rek dijual ka pasar. Bari ngangkut karung leutik di tonggongna, anjeunna leumpang ka jalan raya pikeun naék angkot. Teu gampang, tapi anjeunna sadar ieu hiji-hijina jalan pikeun tetep nyambungkeun hirupna jeung budakna.

Di imah, Rina jeung Dedi sok ditinggalkeun. Rina, anak panggedéna, geus biasa nulungan indungna. Anjeunna henteu neruskeun sakola jauh-jauh, da hayang sok aya di sisi indungna pikeun mantuan. Anjeunna geus bisa masak sangu, beberesih imah, nepi ka ngurus adina.

Sedengkeun Dedi, anu masih kénéh budak, tacan ngarti kana kaayaan hirupna. Anjeunna sok boga kahayang nu leuwih ti kamampuhan indungna. Sakapeung anjeunna sok ngambek lamun pamundutna henteu kahijikeun.

"Ibu, abdi hoyong telepon anyar. Batur sakelas geus boga sadayana," ceuk Dedi bari manyun, pas indungna mulang ti pasar.

Ibu Rahayu ukur nundutan napas panjang. "Dedi, urang kudu bisa ngatur duit. Ibu dagang sayur téh henteu sok loba untungna. Anu penting mah ayeuna urang bisa dahar jeung anjeun bisa sakola," pokna lemah lembut.

Tapi Dedi masih kénéh henteu ngarasa puas. "Naha Rina baé nu sok meunang baju anyar? Abdi hoyong kénéh, Bu!"

Rina anu ngadéngé omongan adina teu bisa nahan haténa. Anjeunna ngelus sirah Dedi bari ngomong, "Ded, teu kudu kitu. Lamun urang sabar, insya Allah bakal aya jalan. Ibu geus cape digawé, ulah ditambahan ku pamundut anu hese-hese."

Ngadéngé éta omongan, Ibu Rahayu ukur seuri. Dina jero haténa, anjeunna ngarasa sedih, tapi ogé reueus ka Rina anu geus leuwih déwasa batan umurna.

Sawatara bulan lilana, kalakuan Dedi masih kénéh sarua: loba nu dipénta, hayang ieu jeung éta. Nepi ka hiji waktu, lantaran kacapean, Ibu Rahayu jadi gering. Awakna teu kuat deui hudang subuh ka pasar. Anjeunna ngan bisa ngagolér di dipan bari nguseup.

Dedi jadi bingung. Isuk-isuk henteu aya sangu di dapur, duit jajan ogé teu aya. Anjeunna kakara ngarasa yén salila ieu hirupna gumantung pisan ka indungna.

Dina kaayaan kitu, Rina ngajak adina ngobrol. "Ded, ayeuna kumaha perasaan anjeun lamun Ibu teu bisa digawé? Urang kudu sadar, Ibu geus loba ngorbankeun keur urang. Lamun urang terus-terusan nuntut, saha anu bakal nulungan Ibu?"

Dedi ngadéngé éta omongan, tuluy cicing bari merhatikeun indungna anu keur nguseup. Katara matana mimiti berkaca-kaca. Anjeunna ngomong lirih, "Abdi teu acan mikir nepi ka ditu, Rina. Abdi salah... Ibu, punten..."

Ti harita, Dedi laun-laun robah. Anjeunna henteu deui loba nuntut. Malah anjeunna sok nulungan Rina beberesih, ngumbah piring, atawa ngurus imah. Sakapeung anjeunna ogé ngadampingan indungna ka pasar pikeun mantuan ngajual sayuran.

Dedi jadi leuwih ngahargaan perjuangan indungna. Unggal waktos anjeunna ningali Ibu Rahayu beubeunangan leutik ti dagangna, anjeunna sadar yén duit téh henteu datang gampang. Anjeunna ogé jadi leuwih rajin diajar, sabab hayang hiji mangsa bisa ngabales sagala pangorbanan indungna.

Ibu Rahayu ngarasa bungah ningali parobahan anakna. Sanajan hirupna masih kénéh hésé, tapi haténa jadi leuwih hampang. Anjeunna yakin, kalayan kasabaran jeung kaikhlasan, barudakna bakal jadi jalma anu tanggung jawab sarta sanggup ngahargaan kahirupan.

Carpon ieu masihan piwuruk yén perjuangan hiji indung henteu pernah aya tungtungna. Barudak kudu bisa ngartos jeung ngahargaan pangorbanan kolotna, sabab teu aya anu leuwih tulus tibatan kanyaah hiji indung ka anak-anakna.

karya:

Raisya nurkheorunisa XI.1

Milla Mudiatul Milla XI.1