CINTA NU INDIT KU RASA RAGU

Dina awal carita, aya hiji awéwé anu hirupna kawilang sederhana, tapi miboga rasa panasaran gedé ka hiji lalaki anu sok kasampak cuék tur acuh teu acuh. Lalaki éta mindeng disebut ku batur salaku jalma anu sombong, sabab manéhna jarang komunikasi jeung saha waé, da manéhna leuwih resep cicing, henteu loba nyarita, henteu gampang akrab, jeung sok ngajaga jarak ti dulur-dulurna. Jalma-jalma mindeng nyebutkeun yén lalaki éta siga nu nganggap dirina leuwih ti batur, padahal sabenerna manéhna mah ngan ukur introvert jeung hésé némbongkeun parasaanana ka batur.

Awéwé éta, anu ti heula resep ka lalaki ku saukur hereuy, mimitina teu nganggap serius perasaanana. Manéhna ngan ukur mikir, "Ah, meureun ngan kagoda ku katenangan jeung misteriusna lalaki éta." Tapi waktu ngalakukeun kontak panon munggaran, aya hal anu nyieun haténa deg-degan. Malah, unggal lalaki éta ngaliwat bari cicing waé, tanpa nyapa, awéwé éta sok ngarasa aya anu béda dina haténa.

Waktu indit ka sakola atawa balik sakola, awéwé éta sok milih jalan anu ngaliwat deukeut ka si lalaki. Sanajan lalaki éta henteu némbongkeun réaksi nanaon, awéwé éta sok béh dieu béh dinya milarian alesan pikeun nyampeurkeun. Kadang-kadang manéhna pura-pura nanya hal leutik, sapertos:

“éh, tadi PR geus rengsé can?”

“Kumaha soal ulangan téh, hésé lain?”

Tapi jawaban ti lalaki sok basajan, malah kadang ngan ukur anggukan atawa kecap pondok: “Geus.”, “Enya.”, “Hésé.”

Awéwé éta kadang ngarasa jéngkél ku sikep lalaki anu cuék, tapi ku kituna malah ngajadikeun manéhna leuwih panasaran. "Kunaon manéhna bisa sajauh éta ngajaga dirina ti batur? Naha manéhna teu percaya ka saha waé?" pikirna dina haté.

Sanajan kitu, awéwé éta henteu gampang nyerah. Dina rusiah, manéhna sok mikiran kumaha cara bisa leuwih deukeut. Awéwé éta sok manggihan trik saeutik-saeutik, kadang pura-pura butuh pitulung, kadang ngahaja ngabagi kadaharan di kelas atawa di tempat istirahat.

“éh, ieu aya ciki, rék dicobian?” ceuk awéwé bari méré bungkusan.

Lalaki éta sok rada reuwas, tapi kadang narima bari ceuk, “Heueuh, hatur nuhun.”

Éta kecap basajan waé geus ngajadikeun awéwé bungah sorangan. Sakedap manéhna ngarasa usaha-na henteu sia-sia.

Waktu-waktu kalangkung, awéwé éta mimiti sadar yén anu tadina ngan ukur rasa resep keur lucu-lucuan, geus robah jadi rasa anu leuwih jero. Haténa sok jadi haneut lamun ningali lalaki éta, komo lamun lalaki éta némbongkeun seurina anu jarang pisan kaluar.

Dina hiji poé, awéwé ngadéngé omongan batur anu nyebutkeun yén lalaki éta henteu kungsi miboga babaturan deukeut, sabab loba nu teu wani ngadeukeutan manéhna. Awéwé éta jadi tambah kasieun, tapi ogé tambah nékad. Manéhna mikir, “Upami sanés kuring, saha deui anu rék nyobaan ngarti ka anjeunna? Manéhna pasti ngan butuh jalma anu sabar.”

Lila-lila, hubungan antara awéwé jeung lalaki mimiti aya parobahan. Sanajan leutik, tapi jelas. Lalaki anu tadina cuék jadi rada biasa ngajawab kalayan kalimat leuwih panjang. Lamun awéwé ngajak ngobrol, manéhna henteu langsung ngajauhan deui, malah kadang ngajawab ku nada rada haneut.

Dina rusiah, lalaki éta sabenerna reuwas ku ayana awéwé anu teu gampang nyerah. manéhna sok mikir, “Naha aya jalma anu sabenerna daék deukeut jeung kuring? Padahal kuring mah tara aya nu resep, da sok disebut sombong.” Tapi manéhna henteu ngébréhkeun éta rasa, sabab teu biasa nyarita jujur ngeunaan haténa.

Awéwé tetep neruskeun usaha. Nepi ka hiji peuting, manéhna nyieun kaputusan anu gedé. Manéhna rék ngébréhkeun sagala parasaanana ka si lalaki. Dina haténa, aya sieun gedé bakal ditolak, aya ogé harepan yén usaha-na ti heula henteu sia-sia.

Isukna, waktu kasempetan datang, awéwé ngajak lalaki pikeun ngobrol di tempat anu rada sepi. Bari haténa deg-degan, manéhna mimiti nyarita:

“Jujur, ti heula kuring téh resep ka anjeun. Mimitina mah ngan saukur kagoda, tapi lila-lila kuring ngarasa béda. Abdi teu nyangka bakal nepi ka mikanyaah. manéh téh memang cuék, tapi kuring ningali aya hal anu istimewa dina diri manéh. Abdi miharep anjeun teu salah paham.”

Lalaki éta reuwas. Panonna rada gedé, siga jalma anu henteu percaya kana naon anu didéngé. Dina haténa, manehna nyebut, “Teu mungkin… aya nu resep ka kuring?”

Ku sora rada kagok, lalaki ngajawab, “Kumaha bisa anjeun resep ka kuring? Abdi mah teu aya nanaon. Jalma-jalma sok nyebut abdi sombong.”

Awéwé seuri bari leuleus, “Kusabab anjeun béda. Sanajan anjeun jarang ngobrol, tapi kuring tiasa ngarasa yén anjeun sanés jalma jahat. Manéh ngan ukur henteu biasa némbongkeun rasa. Éta anu ngajadikeun kuring tambah resep.”

Ti dinya, lalaki mimiti ngalaman perasaan anyar. manéhna ngarasa aya anu sabenerna tulus mikanyaah ka dirina. Sanajan awalna hésé percaya, tapi waktu-waktu anu kalangkung ngajadikeun manéhna sadar yén awéwé éta bener-bener ikhlas.

Hubunganana jadi beuki deukeut. Duanana sering babagi carita, babagi tawa, jeung babagi kanyeri. Lalaki anu tadina cicing wungkul, jadi leuwih terbuka saeutik demi saeutik. manéhna bahkan kadang ngahaja néangan awéwé éta pikeun ngobrol, hal anu saméméhna teu kungsi dipigawé.

Nepika hiji waktu, lalaki ogé teu tiasa nyumput deui. Haténa geus pinuh ku rasa anyar. Dina hiji peuting, bari duduk di bangku taman sakola, manéhna nyarita lirih:

“Abdi ogé… ti ayeuna, teu bisa nyumputkeun deui. Sabenerna abdi ogé resep ka anjeun. Anjeun ngajarkeun abdi yén teu sakabeh jalma ningali abdi siga nu sombong. Anjeun béda. Anjeun narima abdi sakumaha ayana.”

Awéwé reuwas, tapi haténa pinuh ku kabungahan. Éta mangrupikeun waktos anu paling ditungguan. Manéhna seuri bari panonna rada carindakdak, “Hatur nuhun. Abdi henteu salah milih pikeun henteu nyerah.”

Ti dinya, duanana jadi beuki raket. Jalma-jalma nu tadina nyangka lalaki éta sombong, mimiti ningali sisi séjénna. manéhna bisa seuri, bisa ngobrol, sarta bisa bahagia bareng jalma anu tulus narima dirina.

Sanajan jalan caritana teu gampang, hubungan éta jadi bukti yén kadang cinta bisa ngarobah jalma anu tadina katutup jadi leuwih kabuka. Rasa tulus ti hiji awéwé sanggup ngaruntuhkeun témbok sombong anu dijieun lalaki pikeun ngajaga dirina sorangan.

Ahirna, cinta duanana jadi carita anu moal poho. Awéwé anu awalna ngan ukur hereuy, bisa ngajadikeun rasa éta jadi nyata. Lalaki anu awalna teu percaya aya nu mikanyaah, ahirna sadar yén manéhna ogé pantes pikeun dipikanyaah.

teras saatos sababaraha bulan hubungan anu harmonis janten huru-hara kusabab si lalaki nganggap manéhna sok teu pantes pikeun dipiboga ku awéwé tapi di sisi anu sanés awéwé éta untung pisan gaduh lalaki, tapi dina dinten éta kajujuran muncul dina lalaki

anu nyarios ka awéwé éta yén manehna henteu siap ngurus éta awéwé kusabab manéhna ngarasa teu pantes pisan dipiboga ku awéwé éta, awéwé éta teras-terasan ngantunkeun lalaki éta, tapi si lalaki tiasa ngantunkeun naon kasalahanna, 

tapi awéwé éta tiasa ngantunkeun naon anu salah, awéwé anu teu bisa nanaon ngan bisa narima putusan si lalaki, ceuk si lalaki "lamun manéh geus teu jeung kuring deui mugia manéh bisa jadi leuwih hade jeung meunang lalaki leuwih hadé tinimbang kuring".

Sanajan éta awéwé masih sedih sababaraha poé sanggeus ditinggalkeun ku lalaki, manéhna ahirna bisa ngabiasakeun diri tanpa ayana lalaki.