Perpustakaan Awal ti Sosobatan

Di hiji SMA anu ramé ku kagiatan siswa, aya dua sobat anu ngaranna Nesya jeung Risma. Maranéhna geus akrab ti kelas sapuluh kénéh. Ayeuna, pas geus kelas sabelas, sosobatanana beuki dalit. Ampir unggal poé maranéhna katémbong babarengan, boh di kelas, di kantin, atawa pas ngiluan kagiatan ékstrakurikuler.

Risma kawéntar salaku siswi anu getol, disiplin, jeung resep maca. Keur sabagéan babaturanana, manéhna bisa jadi katingal teuing serius. Tapi keur Nesya, sipat Risma justru méré inspirasi. Beda jeung Risma, Nesya mah leuwih ceria, resep heureuy, jeung pinter nyarita. Lamun Risma resep méakkeun waktu jeung buku, Nesya mah leuwih resep ngabagi carita ngeunaan kajadian lucu di sakola atawa pangalaman pribadina.

Hiji poé, guru basa Indonésia maranéhna méré tugas. Tugasna nyaéta nyieun ringkesan tina hiji buku bacaan anu kudu dipanggihan sorangan di perpustakaan sakola. Pas ngadéngé panjelasan guru, ampir sakabéh siswa katémbong ngarénjag. Sababaraha malah silih témpo ku beungeut jéngkél. "Duh, ribet pisan, kudu ka perpustakaan sagala," ceuk salah saurang siswa.

Tapi béda jeung Risma. Beungeutna malah katémbong cerah. Keur manéhna, tugas ieu téh kawas hadiah leutik. Manéhna geus biasa méakkeun waktu di perpustakaan, boh keur maca atawa nginjeum buku. Tanpa mikir lila, Risma ngajak Nesya pikeun milu bareng.

Mimitina Nesya nolak. "Aduh, Ris, abdi mah teu betah cicing lila-lila. Komo di perpustakaan mah sepi pisan, asa euweuh kahirupan," ceuk manéhna ngeluh.

Risma ukur seuri. "Coba heula, Nes. Saha nyaho manéh malah resep. Pan sakalian bisa ngerjakeun tugas bareng abdi."

Ku beurat haté, ahirna Nesya satuju. Maranéhna duaan leumpang nuju ka perpustakaan sanggeus jam pelajaran bérés.

Perpustakaan sakola téh teu pati gedé, tapi cukup nyaman. Rak-rak kai ngabaris rapih, pinuh ku buku pelajaran, novel, nepi ka majalah baheula. Suasana jempé, ukur sakapeung kadéngé sora léngkah suku siswa séjén anu ogé keur néangan buku. Bau has kertas anu geus lila nyimpen matak suasana beuki tenang.

Risma langsung nuju ka rak buku pelajaran jeung néangan judul anu cocog jeung tugas. Manéhna nyokot hiji buku kandel, terus diuk di salah sahiji méja panjang. Samentara éta, Nesya nangtung di hareupeun rak novel, nalungtik judul-judul anu ngajajar.

Mimitina, Nesya ngarasa bosen. Manéhna ukur nempoan sampul buku tanpa bener-bener niat maca. Tapi, paneuteupna ujug-ujug nuju kana hiji novel anu sampulna warna biru. Judulna matak kataji, ngajadikeun manéhna panasaran. Manéhna ogé nyokotna jeung diuk di gigireun Risma.

Pas Risma sibuk nyalin catetan penting tina buku pelajaran, Nesya mimiti muka halaman kahiji novel éta. Tanpa disadar, manéhna mimiti anteng ku jalan caritana. Sakapeung manéhna seuri, malah ampir seuri leutik. Risma anu nempo parobahan éksprési beungeut sobatna ukur ngarérét sakeudeung bari seuri ipis.

"Asana seru nya bukuna?" tanya Risma tanpa ngalihkeun panénjo tina catetan.

Nesya unggeuk. "Enya, Ris! Abdi nyangka novel téh pikaboseneun, tétéla malah matak panasaran. Rasa-rasana hayang maca terus."

Waktu berlalu gancang pisan. Jam balik ogé datang. Pas bel tanda bérésna pelajaran disada, perpustakaan lalaunan mimiti sepi. Nesya nutup novelna ku éksprési puas. Manéhna malik ka Risma bari ngomong, "Tétéla maca téh teu pikaboseneun nya, Ris. Abdi jadi hayang sering ka perpustakaan."

Ngadéngé éta, Risma seuri reueus. Manéhna teu nyangka yén sobatna anu biasana leuwih resep nyarita ayeuna manggihan kasenangan anyar dina maca. Poé éta lain ukur tugas anu bérés, tapi ogé tumuwuh kabiasaan anyar dina diri Nesya—kabiasaan maca anu lahir tina sosobatan maranéhna.

Ti saprak poé éta, parobahan lalaunan katémbong. Unggal aya waktu lowong, Nesya sering ngajak Risma ka perpustakaan. Malah sakapeung manéhna datang leuwih ti heula, terus ngadagoan Risma di méja paporit maranéhna. Manéhna mimiti nginjeum novel sacara rutin jeung macana di imah. Kolot Nesya anu biasana nempo anakna sibuk ku hapé ogé héran sakaligus bungah.

"Tumbén, manéh betah maca buku nepi ka peuting?" tanya indungna hiji peuting.

Nesya seuri éra. "Enya, Bu. Tétéla énak ogé maca novel. Abdi jadi teu sadar yén waktuna gancang pisan ngaliwat."

Parobahan éta ngajadikeun peunteun basa Indonésia Nesya ogé ningkat. Manéhna jadi leuwih gampang nyieun ringkesan, ngarti carita, malah mampuh nulis karangan leuwih hadé. Guru ogé muji manéhna di hareupeun kelas, jeung hal éta ngajadikeun manéhna beuki percaya diri.

Risma ngarasa bagja nempo sobatna ngembang. Keur Risma, sosobatan lain ukur ngeunaan salawasna babarengan, tapi ogé ngeunaan silih ngadukung jeung méré inspirasi. Manéhna sadar yén kabiasaan hadé bisa nular, asal dilakonan ku sabar jeung tulus.

Tapi, teu sakabéh babaturan sakelas maranéhna ngarasa sarua. Sababaraha siswa masih nganggap perpustakaan téh tempat anu pikaboseneun. Hiji poé, pas jam istirahat, salah saurang babaturanana, Dika, ngomong bari ngahéhéwa, "Ngapain atuh maranéh sering pisan ka perpustakaan? Euweuh pagawéan séjén kitu?"

Nesya anu biasana cuek ayeuna ngajawab ku percaya diri. "Justru loba pagawéan di dinya. Lamun manéh nyoba maca, sugan manéh ogé bakal kataji."

Risma nambahkeun ku lemes, "Kumaha waé ogé, élmu téh bisa datang ti mana waé, kaasup ti buku. Matak éra lamun perpustakaan sakola urang sepi padahal bukuna loba."

Omongan maranéhna ngajadikeun sababaraha babaturan mimiti mikir deui. Aya anu ahirna milu marengan maranéhna, sanajan ukur sakeudeung. Ti dinya, kabiasaan positif lalaunan nyebar.

Poé-poé terus ngaliwat. Sosobatan Nesya jeung Risma beuki kuat. Maranéhna lain ukur saukur sobat anu salawasna babarengan, tapi ogé sobat anu silih méré pangaruh hadé. Lamun baheula Nesya kawéntar salaku siswi anu ukur resep heureuy, ayeuna manéhna ogé kawéntar salaku siswi anu getol maca. Samentara éta, Risma anu getol beuki ngarasa lengkep sabab miboga sobat anu bisa ngabagi minat anyarna.

Hiji soré, sanggeus bérés maca di perpustakaan, Nesya neuteup Risma ku serius. "Ris, hatur nuhun nya. Lamun lain ku manéh, abdi meureun moal pernah nyaho yén maca téh bisa seseru ieu."

Risma seuri haneut. "Abdi ogé kudu hatur nuhun, Nes. Manéh anu ngajadikeun poé-poé abdi di perpustakaan jadi leuwih warnawarni. Lamun sorangan, meureun abdi ukur fokus kana catetan. Tapi jeung manéh, aya caritana ogé."

Maranéhna duaan ogé seuri babarengan. Ti perpustakaan leutik di sakola éta, hiji kabiasaan anyar tumuwuh, mawa maranéhna kana sosobatan anu leuwih jero. Sosobatan anu teu ukur ngajadikeun maranéhna deukeut, tapi ogé ngajadikeun maranéhna sarua-sarua ngembang.