hayang ngudag impian

HAYANG NGUDAG IMPIAN

Di hiji lembur anu jauh ti raména kota, aya saurang budak ngaran Dadan. Anjeunna anak bungsu tina tilu dulur. Kolotna, Mang Asep jeung Bu Tati, hirup basajan di lembur Cihaneut, hiji lembur leutik anu diwengku ku sawah, leuweung, jeung walungan anu cai na ngagurilap bening. Kahirupan di ditu basajan, tapi pinuh ku kahaneutan jeung silih tulungan.

Saban isuk, Dadan sok hudang jam opat. Sanggeus solat subuh, anjeunna nulungan bapana ka sawah bari mawa cangkul. Panonpoé can mucunghul, tapi sora jangkrik geus mimiti tilelep diganti ku sora manuk nu nembang di tangkal hanjuang. Dadan resep kana suasana kitu - tenang, merenah, jeung nyegerkeun hate. Tapi di jero haténa, aya hiji kahayang anu teu kungsi pareum: hayang sakola ka kota.

Sanggeus beres nulungan bapana, Dadan sok gancang mandi di walungan bari mawa baju sakolana dina plastik. Anjeunna sakola di SD Cihaneut, nu ngan ukur boga opat kelas jeung dua guru. Tapi Dadan téh budak nu pinter tur rajin, guru-guruna sok nyebut anjeunna "cah nu boga cita-cita gedé".

Hiji poe, sanggeus pembagian rapot, guru utamana, Pak Jajang, nyarita ka Dadan.

"Dadan, nilai maneh alus pisan. Bapa yakin maneh bisa nuluykeun sakola ka SMP di kota. Anjeun kudu teruskeun diajar, ulah eureun di dieu wae."

Ceuk Dadan bari nyengir leutik, "Tapi, Pak, sakola di kota jauh. Bapa mah teu boga duit keur biaya naék angkot unggal poe, acan deui ongkos buku jeung seragamna."

Pak Jajang reueus tapi ogé sedih. Anjeunna terang, loba barudak pinter di lembur, tapi kapaksa eureun sakola lantaran kakurangan. Tapi haténa yakin, Dadan téh lain budak biasa.

Isukna, Dadan nyaritakeun omongan guru ka kolotna bari asa teu yakin.

"Pa, Bu, Pak Jajang nyarankeun Dadan sakola di kota. Tapi... Dadan nyaho kumaha kaayaan urang."

Mang Asep ngelus sirah anakna, "Dadan, bapa mah moal nahan kahayang anak lamun éta hal alus. Tapi ayeuna bapa acan boga biaya. Ngan sing sabar, meureun aya jalan engké."

Dadan ngan ukur ngangguk, tapi haténa hese. Anjeunna hayang ngudag impian, tapi kanyataan hirup di lembur teu gampang. Sanajan kitu, anjeunna henteu nyerah. Unggal soré, sanggeus ti sawah, anjeunna sok mantuan tatanggana nu boga warung, ngangkat karung beras atawa ngabantu beberesih, bari meunang duit sakedik. Duit éta disimpen dina kaléng biskuit kosong di handapeun ranjang.

Bulan ganti bulan. Dadan terus ngahimpun duit saeutik-saeutik. Bari kitu, anjeunna tetep semangat diajar, sabab anjeunna yakin yén élmu téh jalan pikeun ngarobah kahirupanana.

Hiji mangsa, aya lomba maca pidato tingkat kecamatan. Guru-guru di SD Cihaneut milih Dadan pikeun ngawakilan sakolana. Anjeunna gugup, tapi hayang nyobaan. Carita pidato nu dibawakeunana judulna "Hirup Basajan Tapi Reueus." Dadan nyaritakeun kumaha barudak lembur kudu boga semangat jeung ulah isin sanajan hirup basajan.

Nalika hasil lomba diumumkeun, teu disangka Dadan meunang juara kahiji! Hadiahna henteu Ir beasiswa pikeun sakola salaje gan ukur piagam jeung Tapi keur Dadan jeung kulawargana, éta téh karasa siga berkah ti Gusti.Bu Tati neureuy leutik bari nyeka cimata, "Dadan... Gusti ngadéngé doa urang. leu jalan maneh, Nak."

Sanggeus éta, Dadan neruskeun sakolana ka SMP di kota. Unggal poe anjeunna indit subuh pisan mawa bekel sangu ti indungna, tuluy leumpang ka jalan gede pikeun naék truk sayur nu biasana nganteur barang ka kota. Sopir truk geus apal, sabab Dadan sok nulungan muatkeun karung-karung sayur, jadi sok diantarkeun gratis.

Hirup di kota henteu gampang. Dadan sok kaget ku rame jeung panasna kota. Tapi anjeunna tahan. Anjeunna diajar kalayan sungguh-sungguh. Guru-guru di kota heran ningali budak ti lembur bisa sabegitu rajinna. Dina unggal ujian, Dadan sok jadi juara. Anjeunna jadi conto pikeun babaturan séjén.

Sataun lilana, Dadan meunang kasempetan deui: aya beasiswa ti pamaréntah pikeun murid nu pinter jeung teu mampuh. Anjeunna asup ka SMP unggulan di kabupatén. Saurang wartawan lokal nepungan anjeunna pikeun nulis caritana di koran.

Nalika tulisan éta medal, jalma-jalma di lembur Cihaneut ngarasa reueus. Pak Jajang, guruna heubeul, maca éta berita bari nyengir, "Kuring geus yakin ti baheula, Dadan téh moal biasa."

Nalika libur panjang, Dadan balik deui ka lembur. Anjeunna nyium leungeun bapana, ngagolér di pangkuan indungna

Pa, Bu, Dadan bakal terus sakola nepi ka jadi guru. Dadan hayang balik deui ka lembur, ngajar barudak saperti Dadan baheula."

Mang Asep nyengir bari nahan cimata, "Sing jadi, Nak. Lembur urang butuh jalma pinter tapi masih inget kana asal-usulna."

Waktu beuki ngaliwat. Dadan lulus ti SMP, neruskeun ka SMA, tuluy meunang beasiswa deui ka universitas di Bandung. Anjeunna henteu poho ka lemburna. Saban taun, anjeunna sok balik pikeun mantuan sakola di Cihaneut - sakola leutik tempat anjeunna mimiti diajar maca jeung nulis.

Dina hiji poe, sababaraha taun sanggeusna, Dadan balik ka lembur kalayan make kemeja putih jeung map coklat di leungeun. Anjeunna ayeuna geus jadi guru resmi di SD Cihaneut. Barudak-barudak nu dulu ningali anjeunna leutik ayeuna nyebut, "Guru Dadan! Guru Dadan datang!"

Sora éta ngagema nepi ka puncak gunung. Dadan ngahuleng, ngelus haté, sarta muji syukur ka Gusti. Anjeunna inget deui ka dirina waktu leutik - budak nu leumpang di jalan leutak, nyimpen duit dina kaléng biskuit, jeung ngimpi hayang sakola di kota. Sadaya kasusah nu kungsi karasa ayeuna geus mayar lunas ku kabagjaan jeung kahormatan.

Dina peuting éta, di handapeun langit pinuh béntang, Dadan nyatet hiji kalimah dina buku harianana:

"Sanes kota nu ngajadikeun urang jadi jalma gedé, tapi tekad jeung doa ti lembur nu ngajarkeun kumaha carana teu nyerah."