Cinta Segitiga
“Cinta di Ujung Rasa” nyaritakeun Galih anu bogoh ka Dewi tapi kudu narima yén haté Dewi kagenggem ku Iyan, sobatna sorangan. Sanajan nyeri, Galih milih ikhlas jeung ngadukung kabagjaan maranéhna, sadar yén cinta lain ngeunaan miboga, tapi ngeunaan kabagjaan jalma anu dipikanyaah.
Lihh 
Dina hiji poé anu mendung, hawa tiis nyusup ka jero, ngahudangkeun rasa anu pabeulit dina haté Galih. Manéhna diuk nyorangan dina bangku taman, panonna neuteup ka kajauhan, bari ngalamun. Nu ngagelebug dina pikiranana ngan hiji: Dewi.
Apan geus lila Galih téh nyeuseup rasa ka Dewi. Sanajan can kungsi ditepikeun, tapi kanyaahna geus jadi rahasia beurat nu ngan manéhna wungkul nu nyimpen.
Galih jeung Dewi téh babaturan akrab ti budak. Ti mimiti ulin ngudag kukupu di kebon, nepi ka ayeuna geus déwasa, maranéhna babarengan ngajalankeun carita hirup. Tapi aya hiji hal anu ngajadikeun Galih cicingeun, teu wani nyatakeun rasa: aya Iyan, sobat dalit Galih ogé, anu geus jadi jalma istiméwa di haté Dewi.
Dewi bogohna téh ka Iyan, lain ka Galih. Kanyataan anu pait pisan pikeun Galih. Unggal ningali panon Dewi ngagenclang bungah lamun ngobrol jeung Iyan, haténa karasa digarawél ku péso. Iyan téh jelema hade, ramah, loba guyon, jeung calakan. Teu matak anéh lamun Dewi kapikat ku Iyan.
Hiji waktu, Galih jeung Iyan tepung di imah Galih.
“Galih, abdi rék menta tulung,” ceuk Iyan bari nyengir.
“Tulung naon?” Galih nanya, haténa mimiti henteu tenang.
“Tulung kumaha cara ngedalkeun haté ka awéwé. Kuring rék nyaritakeun kanyaah ka Dewi,” saur Iyan.
Jantung Galih siga eureun sakedapan. Beungeutna karasa panas jeung tiis campur.
“Kumaha… kumaha maksudna?” Galih nanya deui, sora lirih.
“Kuring bogoh ka Dewi,” ceuk Iyan bari ngarangkul taktak Galih. “Sarua, kuring ogé apal yén manéhna resep ka kuring. Ngan kuring hayang ménta saran ti anjeun.”
Galih ngarasa dunya anu disusun ku manéhna runtuh. Rasa anu salila ieu disimpen rapih, ujug-ujug meletus. Tapi manéhna ogé émut, Iyan téh sobat anu pangdeukeutna. Manéhna teu bisa ngahianat.
“Ké, lamun anjeun bogoh ka manéhna, sarta manéhna ogé bogoh ka anjeun, naha henteu langsung waé nyaritakeun?” saur Galih bari maksa tenang.
“Kuring hoyong rada romantis. Kuring hayang apal naon nu dipikaresep ku manéhna,” ceuk Iyan.
Galih ngan bisa ngagerem.
“Lamun kitu mah, ajak waé manéhna jalan-jalan ka tempat anu éndah, misalna ka situ atawa ka taman. Di dinya, anjeun bisa nyaritakeun sagalana,” saur Galih.
Isukna, Galih ningali Iyan jeung Dewi papanggih. Haténa karasa nyeri. Rék indit, tapi dampal suku siga dikurung ku taneuh. Manéhna tungkul nginget-nginget. Ningali Iyan jeung Dewi ngobrol bari seuri. Iyan katingali bagja, panonna nincak ka Dewi pinuh ku rasa.
Teu lila, Iyan jeung Dewi leumpang babarengan. Leungeun Iyan nyampak dina taktak Dewi. Galih ngan bisa neuteup, haténa ngagerentes. Anjeunna ngarasa yén anjeunna geus éléh.
Ti harita, Galih karasa leuwih sering nyorangan. Sanajan masih tepung jeung Iyan jeung Dewi, haténa siga geus henteu jadi bagian ti maranéhna deui.
Hiji peuting, Galih diuk nyorangan dina teras. Teu disangka, Iyan datang.
“Galih, kunaon anjeun ayeuna mah sok nyorangan? Naha henteu sakumaha biasana jeung kuring jeung Dewi?” ceuk Iyan.
Galih ngagerem. “Teu nanaon. Kuring ngan loba pikiran.”
“Henteu kitu. Kuring apal anjeun nyumputkeun hiji hal. Hayu urang ngobrol,” saur Iyan.
Galih ngarasa henteu bisa nyimpen deui. Manéhna nyaritakeun sagalana ka Iyan. Nyaritakeun yén ti lila manéhna geus bogoh ka Dewi, tapi terang yén Dewi mah nyaah ka Iyan. Manéhna ngaku yén haténa kacida nyerina, nepi ka ngarasa jauh ti maranéhna.
Iyan ngadéngé bari neuteup Galih. Teu ngomong sakecap.
“Kuring… menta hampura,” ceuk Iyan laun. “Kuring henteu nyangka anjeun nyimpen rasa ka Dewi. Kuring ngarasa jahat, sabab geus ngarebut jalma anu dipikanyaah ku sobat kuring sorangan.”
“Henteu, Iyan. Anjeun teu jahat,” saur Galih. “Cinta mah teu bisa dipaksa. Jeung kuring apal anjeun tulus nyaah ka manéhna. Kuring ngan peryogi waktos pikeun narima kanyataan.”
Maranéhna duaan ngobrol nepi ka peuting. Nyaritakeun rasa, kahirupan, sagalana. Karasa yén hubunganana leuwih dalit tibatan baheula. Teu saukur sobat, tapi siga dulur.
Ti dinya, Galih karasa haténa leuwih hampang. Manéhna narima yén Dewi sanés pikeun manéhna. Tapi manéhna tiasa bagja lamun ningali Dewi jeung Iyan bagja. Dina tungtungna, Galih ngarti yén cinta téh sanés ngeunaan boga, tapi ngeunaan kabagjaan. Sanajan éta kabagjaan sanés keur dirina, tapi keur jalma anu dipikanyaah ku manéhna.
