Kopi jeung kenangan
Cerpen “Kopi jeung Kenangan” nyaritakeun ngeunaan Anjani Sekarwangi (Jani), hiji siswi pinter, aktif dina jurnalistik, jeung resep nulis puisi. Anjeunna patepang jeung Bima Aditama, siswa pendiam anu resep nginum kopi sarta ogé boga bakat nulis. Kopi jadi lambang pangiket hubungan maranéhna. Dina perjalanan waktu, maranéhna silih babagi rasa, rahasia, jeung kanyamanan, sanajan ahirna kudu papisah ku jalan masing-masing sanggeus lulus SMA. Tapi kenangan ngeunaan kopi ngajadikeun duanana tetep émut ka jaman baheula.
Salma 
Bél sakola ngagorowok tarik di isuk Bandung anu masih kénéh tiis. SMA Negeri nu ayana deukeut Jalan Riau ramé pisan: murid aya nu lumpat bari mawa buku, aya nu seuri tarik bari guyon, aya nu buru-buru asup kelas bari rarayna kagok.
Anjani Sekarwangi, nu biasana disebut Jani, leumpang santai di koridor. Seragam bodas-abu na rapih, buukna diiket basajan, léngkahna tenang. Jani dipikawanoh minangka budak pinter di sakola, kapala èkstrakurikulèr jurnalistik, ogé panyair ngora nu karya-karyana sok dipasang dina majalah témbok sakola.
Sedengkeun di pojok kantin, aya saurang budak lalaki jangkung keur calik sorangan, nginum kopi sachet tina gelas plastik. Ngaran anjeunna Bima Aditama. Murid kelas sebelas IPS ieu boga aura rada béda: cicing, tapi seuri na haneut. Loba nu nyangka Bima téh cuek, padahal anjeunna ngan resep neneng cicing jeung ngamatkeun.
Isuk éta, hiji patepang basajan anu teu disangka, ngarobah loba hal.
---
“Eh, Bim.” Ceuk sora Jani ti gigir méja kantin.
Bima nengok, rada kaget. “Oh, Jani. Aya naon?”
“Boleh calik di dieu? Kantin pinuh pisan,” ceuk Jani bari nunjuk korsi kosong di hareupeunana.
Bima ngangguk. “Mangga.”
Jani calik, tarik napas. “Isuk-isuk geus nginum kopi wè. Moal dèg-dègan pas upacara?”
Bima seuri tipis. “Kopi téh sobat nu pangsatiana, Jani. Mun teu aya kopi, kuring mah hésé mikir.”
Jani cekikikan. “Kamu siga bapak-bapak pisan.”
Bima teu ambek. Anjeunna ukur ngaduk kopi lalaunan, tuluy ngomong, “Kadang kopi téh siga kahirupan. Aya paitna, tapi mun urang sabar, aya manisna ogé.”
Kecap-kecap éta ngajadikeun Jani cicing sabentar. Anjeunna néng dia leuwih lila, siga kakara nyadar yén budak lalaki anu sok sorangan di kantin téh sabenerna miboga sisi jero anu teu katempo.
---
Poé-poé salajengna, Jani mindeng manggihan dirina calik di kantin bareng jeung Bima. Maranéhna ngobrol loba hal: musik indie nu keur populér di Bandung, buku-buku sastra, nepi ka rencana sanggeus tamat SMA.
Bima ogé resep nulis, sanajan jarang némbongkeun tulisanna ka batur. Sakedik poé, anjeunna masrahkeun kertas ka Jani.
“Cobian baca, tapi ulah seuri,” ceuk anjeunna.
Jani maca lalaunan. Éta tulisan téh puisi ngeunaan surup panonpoé di Braga, ngeunaan lampu jalan nu samar, jeung ngeunaan batur anu dirindukeun. Panonna Jani caang, terus nginghak ka Bima.
“Éndah pisan, Bim. Kunaon teu asup jurnalistik wè?”
Bima gogodeg. “Kuring teu wani. Jigana ngan ukur anjeun nu bisa ngarti tulisan kieu.”
Ti harita, maranéhna beuki deukeut. Jani sok mawa catetan puisina, sedengkeun Bima sok aya ku sakotak kopi. Kopi jadi lambang patepang maranéhna, basajan tapi pinuh harti.
---
Soré hiji waktu, sanggeus ekstrakurikuler réngsé, Jani manggihan Bima masih calik di kantin. Gelas kopina geus kosong, tapi panonna néng dia jauh ka halaman sakola.
“Kumaha, aya naon?” nanya Jani bari calik gigireunana.
Bima tarik napas. “Kadang kuring téh sirik ka anjeun. Anjeun boga loba rerencangan, loba nu resep tulisan anjeun. Ari kuring? Kuring ukur boga kopi.”
Jani nyerengeh, néng dia leuleus. “Salah, Bim. Anjeun boga kuring.”
Bima cicing. Aya geter leutik dina haténa, nu hese dijelaskeun. Anjeunna ukur bisa seuri, seuri nu bener-bener tulus pikeun kahiji kalina.
---
Waktu ngajalir gancang. Ujian sakola beuki deukeut, kagiatan beuki padet. Jani ribut jeung persiapan lomba jurnalistik tingkat propinsi, sedengkeun Bima kalibet ku masalah kulawargana. Bapana gering, jeung anjeunna kudu bolak-balik ka rumah sakit.
Patepang di kantin beuki jarang. Jani ngarasa kangen, tapi teu wani ngaganggu. Anjeunna ukur bisa nitip pesen pondok: “Semangat nya, Bim. Ulah poho jaga diri.”
Bima sok ngabales pondok tapi haneut: “Hatur nuhun, Jani. Kopi kuring tetep pait, tapi kecap anjeun ngajadikeun amis.”
---
Jumaah soré, sanggeus upacara, Jani manggihan Bima calik di bangku taman sakola. Tanganna nyekel kopi kaléng.
“Anjeun masih sempet ka dieu,” ceuk Jani bari calik gigireunana.
Bima ngangguk. “Kuring butuh tempat tenang. Di imah teuing rame ku masalah.”
Maranéhna cicing, ngan ukur ngadenge sora angin ngagelebugkeun daun. Jani tuluy nyarios lalaunan, “Bim, anjeun terang teu? Pikeun kuring, kopi mah lain saukur inuman. Kopi téh anjeun. Pait, tapi ngajadikeun kuring kangen.”
Bima néng dia, panonna rada ngagenclang. “Ari anjeun, Jani… pikeun kuring anjeun téh gula. Tanpa anjeun, kopi kuring moal aya amisna.”
Maranéhna seuri saeutik, tapi dina jero haté dua-duana nyaho: aya nu tumbuh, leuwih ti saukur babaturan.
---
Mangsa SMA ahirna béak. Jani nuluykeun kuliah jurusan komunikasi di Bandung, sedengkeun Bima ngumbara ka Jogja pikeun diajar sastra.
Maranéhna jarang patepang, tapi unggal Jani nginum kopi di kafe, anjeunna sok inget kana bangku kantin sakola, kana seuri tenang Bima, jeung kana kecap anu kungsi diucapkeun.
Bima ogé kitu. Unggal anjeunna nulis puisi di kosna, bau kopi sachet nu basajan sok mawa anjeunna mulang ka Bandung, ka kenangan jaman SMA, ka saurang wanoja ngaranna Anjani Sekarwangi.
Sanajan waktu ngajadikeun jarak, kopi tetep jadi pangiket. Sabab dina unggal tegukan, aya kenangan.
