Dua Pilihan Dunya

Pilihan Dua Dunya

Di hareupeun batur, Kyle téh ngan ukur budak rumaja umur salapan belas taun. Hirupna siga biasa, unggal isuk hudang, mandi buru-buru, nyokot roti ti dapur, tuluy lumpat ka sakola bari nahan sarapan di sungut. Sakolana henteu istiméwa, sakola umum anu pinuh ku sora tawa budak-budak séjén, tapi keur Kyle, éta tempat anu ngabeungkeut manéhna jeung dua jalma anu pangpentingna dina hirupna — Aruki jeung Sophie.

Maranéhna sok nongkrong bareng di taman tukangeun sakola, ngadengékeun musik tina HP Aruki, bari seuri teu puguh. Kyle sok nyimpen haté panasaran ka dunya luar, ka hal-hal anu teu bisa dijelaskeun ku sains biasa. Tapi di hareupeun sobatna, manéhna tetep Kyle nu biasa, nu sok nyarita rada pelan tapi jero haténa pinuh ku tanya.

Teu aya nu nyangka lamun Kyle téh nyimpen hiji rusiah anu gede pisan.

Unggal peuting sanggeus kolotna saré, Kyle sok ningali jam di méja. Nalika jarumna ngalangkung ka angka dua belas, aya hal anéh kajadian. Dina cermin leutik di kamarna, cahaya biru sok nyirorot, nyieun pusaran halimun nu ngundang manéhna lebet.

Manéhna teu sieun deui, sabab geus kabiasaan. Dina sabudeureunana, hawa robah, taneuhna béda, langitna poék kalayan dua bulan ngagantung. Dunya éta ngaranna Mub — dunya nu keur ngawangun peradaban saatos perang panjang. Di ditu, Kyle lain deui budak biasa; manéhna saurang panolong, saurang pamingpin nu dipiharep ku rahayat.

Unggal wengi manéhna ngawangun kota, ngalereskeun témbok, jeung nyalametkeun jalma anu teu boga pangharepan. Tapi unggal subuh, pas jam genep, manéhna balik deui ka imahna di bumi, jadi budak biasa deui. Henteu aya nu nyangka, henteu aya nu apal.

Tapi sakali-kali, lamun manéhna neuteup panonna sorangan dina eunteung, Kyle sok nanya dina haté: “Saha sabenerna kuring ayeuna?”

Beuki lila, Kyle jadi béda. Beungeutna pucet, panonna sok lingsir, siga jalma teu pernah bobo. Di sakola, lamun guru nanya, manéhna sok kabita ku lamunan. Aruki sok nepuk taktakna, “Eh, dulur, maneh teuing mikir naon sih?” Kyle ngan seuri leutik. Sophie, nu leuwih sénsitip, sok ningali lila ka Kyle, siga aya hal anu teu bisa diucapkeun.

Isuk-isukna, Kyle sok datang terlambat, baju henteu rapih, rambutna ngacak. Tapi nalika aya nu nanya, manéhna ngan nyebut “Henteu nanaon, ngan capé wungkul.” Padahal di jero haténa, manéhna geus ngalawan hal-hal nu jauh leuwih gede tibatan PR sakola.

Di dunya Mub, kaayaan beuki parah. Pemberontak nu teu satuju jeung pamaréntahan anyar mimiti ngancam kota utama. Kyle, nu geus dianggap pahlawan, kudu mimpin pasukan pikeun ngalawan. Tapi unggal kali manéhna nyandak pedang, manéhna sok émut ka Aruki jeung Sophie — dua jalma anu ngingetkeun manéhna kana naon hartina “rumah”.

Hiji wengi, saurang tetua di dunya Mub nyarita, “Kyle, dunya ieu peryogi anjeun. Tapi kami terang anjeun asalna ti tempat séjén. Lamun anjeun milih balik, dunya ieu bakal musnah.”

Éta kalimat nyieun jantung Kyle nyeri. Manéhna nyadar, kudu aya anu dikorbankeun.

Dina peuting éta, Kyle nangtung di tengah pusaran cahaya anu ngabalikeun manéhna ka bumi. Haténa kacampur, antara cinta ka sobat-sobatna jeung tanggung jawab kana rahayat di Mub. “Lamun kuring balik, dunya ieu bisa musnah... tapi lamun kuring tetep di dieu, kuring moal ningali Aruki jeung Sophie deui,” pikirna.

Cahaya éta ngagurilap, sarta sora leutik dina jero haténa nyebut, “Unggal pilihan boga harga.”

Kyle nutup panon, ngambekan jero, sarta mutuskeun pikeun tetep di dunya Mub. Tapi saméméh panto nutup, manéhna nulis hiji surat ringkes dina buku catetanna — hiji pesen keur dua sobatna.

Isuk-isukna, sakola kosong tanpa Kyle. Aruki nyangka manéhna ngan gering, tapi nalika soréna maranéhna datang ka imah Kyle, nu kapanggih ngan kamarna anu berantakan jeung cermin anu retak di tengah. Dina méja aya buku catetan pinuh ku gambar anéh jeung simbol nu teu kaharti.

Sophie ngagebeg, “Aruki, ieu... siga lambang diménsi, kuring kungsi ningali di buku fisika kuno.”

Di gigireun buku aya jam leutik anu jarumna eureun pas dina angka dua belas. Aruki ngagenggem éta jam pageuh, haténa bergetar, siga ngadéngé sora Kyle nyebut, “Tong sieun, abdi teu bener-bener leungit.”

Poé-poé salajengna, dua sobat éta sok datang ka kamar Kyle pikeun néangan jawaban. Sophie ngartos saeutik demi saeutik simbol dina catetan, sarta manggihan peta ka tempat nu teu aya dina dunya maranéhna.

Saban peuting, maranéhna diuk dina jandéla, ningali bulan, sarta ngobrol lemah lembut. “Urang pasti bisa manggihan maneh deui, Kyle,” ceuk Sophie bari nyekel buku éta. Aruki ngan ngangguk, tapi dina haténa aya tekad nu henteu bisa diremehkeun.

Minggu jadi bulan, bulan jadi taun. Dina waktos éta, Aruki jeung Sophie teu eureun diajar. Maranéhna asup kuliah fisika, diajar ngeunaan portal, diménsi paralel, sarta energi kuantum. Unggal peuting di laboratorium, sora leutik sok karasa di haténa, “Lanjutkeun... tong eureun...”

Sophie mimiti ngarancang alat pikeun nyeken résidu energi dina cermin retak di kamar Kyle. Hiji wengi, alatna hurung pondok — cahaya biru némbongan sakedapan, ngagurilap siga panon Kyle.

“Tingali, Aruki! Ieu tandana anjeunna masih aya!” ceuk Sophie bari ceurik. Aruki ngusap cimata, bari seuri, “Nya, ayeuna waktuna urang neruskeun perjuangan manéhna.”

Mangtaun-taun lilana, alat anu dijieun ku duanana jadi beuki sampurna. Tapi perjalanan teu gampang — loba gagal, loba poho, loba luka. Tapi dina unggal gagal, maranéhna émut ka seuri Kyle.

Dina hiji wengi anu sarua caangna jeung peuting waktu Kyle leungit, mesin éta tungtungna hurung. Cahaya biru ngageleger, nyiptakeun pusaran leutik di tengah rohangan. Aruki jeung Sophie silih tingali bari nyepengan leungeun.

“Urang moal nyerah nepi ka manggihan maneh, Kyle,” ceuk Aruki lemah lembut. Sophie ngangguk, “Lamun jalan ieu mawa urang ka dunya Mub, urang rék nulungan maneh.”

Sora lirih kadéngé tina pusaran éta, siga sora nu lami teu kadéngé: “Kuring nungguan...”

Air mata maranéhna ngucur, tapi aya seuri di jero éta cimata.

Cahaya makin ngagurilap, hawa ngarasa beurat tapi ogé haneut. Aruki jeung Sophie léngkah babarengan lebet kana pusaran éta. Di sisi séjén, aya langit kalawan dua bulan, sora panonpoé anéh, jeung siluet saurang lalaki anu nangtung di tengah pasir — Kyle.

Sakali deui, tilu sobat éta patepang, teu ku waktu, teu ku dunya, tapi ku tekad jeung rasa satia.

Persahabatan maranéhna jadi bukti yén jarak jeung diménsi moal bisa mecahkeun rasa nu sajati.

Pesen Moral

Dina hirup, urang sok dihadapan ku pilihan anu henteu gampang. Kadang kudu ngorbankeun kahayang sorangan pikeun kahadéan batur. Tapi cinta, tekad, jeung persahabatan sajati bakal salawasna manggihan jalan pikeun patepang deui.

Dunya bisa béda, waktu bisa ngahalangan, tapi haté nu satia moal kungsi pareum.